Máis alá do transformador

El árbol de la vida

2011-10-15T12:05:00.003+02:00

A viaxe da vida, os anos 50, a infancia, a desilusión, a relación fillo-pai... preguntas, o cuastionamento da relixión, o sentido da vida... De todo esto trata a película que tivo unha palma de Ouro na última edición do festival de Cannes. Unha gran película escrita e dirixida polo profesor de filosofía, Terrence Malick. Mellor vela en cines. Grandes actores, boa historia e formalmente moi atrevida. Moi fermosa.

Duas caldelas tirando de Capa

2011-10-06T09:21:00.000+02:00

Os negativos de Robert Capa, Gerda Taro e David Seymour Chim sobre a Guerra Civil viaxaron en tres caixas, de man en man, ata México. No 2007 foron resgatadas. Unha gran exposición no MNAC presenta este material despois de ser presentado en Nova York. Duas caldelas, Charo Canal, xefa de prensa do Mnac, e Miriam Gonzalez, xefa de prensa da Editorial La Fábrica, traballan na promoción da maleta méxicana. Charo, dende Barcelona, promocionando a exposición, e Miriam, dende Madrid, promocionando o libro que recolle este material.

Enviado desde mi iPhone

Esta noite, Chicago, no Tívoli.

2011-09-30T20:35:00.000+02:00

Enviado desde mi iPhone

Carlos no Eixample

2011-09-23T13:52:00.000+02:00

Anda estes días o actor galego Carlos Blanco por Barcelona. Xa case non se fan pelis, pero él non para de traballar. Roda en Santa Coloma "La estrellla", primeira película de Alberto Aranda, mergullado no barrio máis multiétnico da cidade. Fai tempo que non nos vemos. Carlos é un tipo cheo de mundos, un pracer parolar con él. Esta cidade deslumbra, dí, eu digolle que teña cuidado ca sangría, quen sabe o que lle meten...!, lamenta Carlos que a xente non saude no hotel onde se aloxa... na Illa de Arousa ainda non se perdeu esa parte da humanidade. Soio se lle nega o saudo aos enemigos.

Enviado desde mi iPhone

Unha tarde de setembro

2011-09-06T08:24:00.000+02:00

Ás antigas golondrinas do peirao de Barcelona sumanselle hoxe modernos catamaráns nos que se pode dar unha volta ata ver o perfil completo desta cidade. O seu capitán Gonzalo, un asturiano que pescou con barcos galegos nos sete mares, conduce con suavidade iste gran veleiro. Antón vai na punta disfrutando deste navegar tranquilo, superando o medo ós barcos.

Porto Quilmas

2011-09-03T19:51:00.000+02:00

Lembranzas do verán. Porto Quilmas. Carnota. Galicia.

Cidade Blade Runner

2011-08-18T14:36:00.000+02:00

De lonxe, esta pranta química que está perto de Lleida, cando pasas pola A-7, parece unha cidade de estética Blade Runner, a película de Ridley Scott.

O Papa e o teatro clásico

2011-08-17T22:21:00.000+02:00

O Papa en Madrid sairá de novo a escea, traxes, decorados, papamóvil, iconografía do imperio román..., fai tempo que repite a mesma función, liturxía moi traballada ao longo dos tempos, hoxe en decadencia... postos a ver teatro prefiro o Corral da Comedia en Almagro. Pasamos por alí na nosa viaxe, pero as representacións son os fins de semán, e o festival en en xullo.

Enviado desde mi iPhone

De Mérida a Almagro

2011-08-15T00:12:00.001+02:00

Deixamos Mérida, a pequena Roma, como lle decían entón. Tivo o seu explendor entre o século I e II. Ca decadencia do imperio roman veu tamén a decadencia desta cidade, capital da Lusitania. Cruzamos a enorme veiga que subministraba unha agricultura variada a Emerita Augusta, logo muda a paisaxe verde da veiga polas acineiras e os porcos que nós acompañan case ata Almagro.

Enviado desde mi iPhone

"O Polico", perfil dun caldelao.

2011-08-07T21:41:00.000+02:00

Se non saes nunca de Ítaca vives sempre nos brazos de Penélope, as sereas no Castro son de montaña e a memoria non é tan fráxil. Polico é contemporáneo meu. O 64 deu bo viño e xente coma mín e como él. É das poucas persoas que sempre atopo no mesmo lugar do tempo, o mesmo sorriso e a mesma actitude ante a vida. É Polico porqué xa o era o seu pai. Mentres bebemos uns llintonis no "Listo" e fuma sen parar cóntame as súas conquistas interiores... as cousas de agora e de antes... o que non se ve, o tempo que pasa, máis parece estar detido.

Enviado desde mi iPhone

Atopan tesouros na Ribeira Sacra

2011-08-02T11:32:00.000+02:00

Afirman Víctor e Eduardo, os arqueólogos que están traballando na necrópolis rupestre de San Vítor, en San Lourenzo de Barxacoba (Parada do Sil), que a primeira idea que non se sustenta é a do aillamento destas terras. A través das excavacións, da información dos mosteiros e das lendas estes arqueólogos van trazando as liñas de investigación sobre o mundo da alta idade media nesta zona da Ribeira Sacra. A través do seu blog "sanvitordebarxacoba.wordpress.com" podesen seguir os seus descubrimientos, investigacións, actividades e incluso concertar unha cita para visitar as excavacións. Unha gran aventura para saber un pouco máis sobre os moradores destas terras.

Enviado desde mi iPhone

Castro de Baroña

2011-07-21T11:11:00.000+02:00

Di Estrabón que os habitantes deste castro eran "belicosos"...,pode que non fora doado romanizalos, o que é seguro e que tiñan medo, moito medo, a vida non debía de valer un can...dúas murallas, a topografía desta pequena península e a dureza do mar que a rodea dinos que era un bo lugar para defenderse, vivir, pescar peixe e marisco. E a auga...?, de onde viría. Paga a pena achegarse ata alí e sentir a forza da natureza e a pegada da cultura castrexa.

Enviado desde mi iPhone

O que move ao home

2011-07-20T12:46:00.000+02:00

Antón, gustouche o paseo de onte...?, si, e gustache Alba...?, está ben... é graciosa.

Nin Antón, nin Mariña se queixaron onte das subidas as cimas de Muros e Carnota en busca de castros, petroglifos e escritos nas pedras. Guiados por Juan e na compañía de Alba e Andrés vamos seguindo a pegada dos homes daquel tempo. Penso no que movía ós homes do neolítico a subir ata estas cimas do fin do mundo a escribir nas laxes e rochos. Debuxos de barcos, figuras humáns, espiráis que representan o tempo... os ciclos, o control das estacións, como moitas culturas a observación do tempo para poder controlar a agricultura.

Enviado desde mi iPhone

Praia da area maior

2011-07-20T10:01:00.000+02:00

Enviado desde mi iPhone

Pozas na praia de Carnota

2011-07-19T09:31:00.001+02:00

Unha primeira ollada a grandiosa praia de Carnota, con Juan e Salomé, xornalistas, amigos vellos, anfitrions, resgatados do tempo, boa conversa..., sempre que poden escapan estas terras duras e fermosas do fin do mundo, a apropiarse da súa luz, do seu orballo, dos seus montes, dos seus olores e sabores.

Enviado desde mi iPhone

Scoott Bankert e os nomes

2011-07-18T18:10:00.002+02:00

Scott Bankert, profesor de cine na univerdidade de Nova York, que casou ca miña prima Debby anda estes días facendo un traballo en París. Onte recibín un correo no que amosa a súa preocupado por unha nova que leeu por ahí. Pareceme interesante compartilo en máis alá...

"...pero que miedo tengo yo – te imaginas si combiaria los nombres de los pueblos de galego para castellano. No es possible, no? Los nombres indican el sabor del región – la alma, la faceta secreta y mistica de la cultura– no puede cambiar los nombres sin perder todo. Obviamente yo no estoy de Galicia – pero me sinto mucho cada vez que yo paso por un pueblito con el sinal en Galego. Es un aspecto muy remoto – muy autóctono – y como tú sabes todo eso existe por la idioma – por la comida, por la calidad de luz de sol, y la lengua. Te imagines Carballiño por Roblecito o Muíños por Molinos o Xermade por Germade. Mí cosa favorita de Galicia despues de la familia allí y la comida y el paisaje son los nombres de los pueblos. Estes nombres rebotan dentro de mi cabeza – juegan con mi imaginación. Di me que no van a cambiarlos! Por favor! :)

Enviado desde mi iPhone

Ollo cos cativos

2011-07-17T12:28:00.003+02:00

Mariña fixome prometerlle que iríamos a camiñar cedo pola praia da Abelleira. Pola noite o mar chegaba ata o peirao, hoxe fuxiu centos de metros. A miña filla di que camiña por debaixo do mar, mentres recolle conchiñas de berberechos, ameixas, mexilons...chega Mari Carmen da cofradía... "...hai moitos que co conto dos nenos levan marisco para un paella..."

Enviado desde mi iPhone

Nun lugar de Muros

2011-07-17T09:42:00.002+02:00

Logo de atravesar a panínsula, de costa a costa, con parada en Tudela e Burgos, chegamos a Muros, nas rías altas. Unha semán para ver o mar, explorar esta parte do país, e logo pasar uns días no Castro, no centro do mundo...

Un museo pra Atapuerca

2011-07-16T18:43:00.002+02:00

Descubriron que os ancestros eran caníbales... que todo se fixo con duas pedras e un cerebro... "...Sen coñecer todos os avatares do pasado non podemos afrontar os perigos do futuro, di o peleontólogo, Eudald Carbonell, gran divulgador dos segredos de Atapuerca.

Enviado desde mi iPhone

Luisa de Folgoso

2011-07-13T10:14:00.001+02:00

Axudante do seu marido, Antonio, sastre en Castro Caldelas, nos 50. A confección non daba para moito e a vila ía a menos, pronto marchou ca súa familia a Barcelona, mil traballos, mil aventuras...a mama de Emma e Armando, menudo par. A súa casa foi sempre máis ca un centro galego para o seus veciños. Gratitude, as veces, e esquecemento outras. Moi aprecida e cómplice da miña mai. Si de min dependera tería a medalla Castelao ou a Creu Sant Jordi, pois ás duas identidades serveu esta muller boa e xenerosa.

Enviado desde mi iPhone

Mel, a nosa gata

2011-07-10T13:28:00.000+02:00

MNAC, el romanic des del 1934

2011-07-09T11:58:00.000+02:00

Cita con Matilde

2011-07-09T10:33:00.003+02:00

Matilde é bruxa, meiga..., como quen é mecanico-dentista, vive en Badalona, para ser máis precisos, tocando a Santa Coloma. Viste de branco, con dúas grandes amapolas negras nos seus cabelos. Gusta da pintura, temática das bruxas... A súa casa está ateigada de cousas do pasado, soio a súa enorme tv. de plasma nos devolve ao noso tempo... ten oitenta anos, mentres recorremos a súa casa, repite "... yo no quiero morirme...". Ainda que bruxa ten problemas cos veciños, os seus poderes non lle sirven, ahí é onde entro eu.

"Para Vigo me voy..."

2011-06-28T20:12:00.005+02:00

Conflictos terranaes levanme a Vigo. Vigo como porta de entrada e de saída. Non vou a disgusto, para un ourensá Vigo é unha meta, o noso mar..., dí Ferrín que dende alí, en días claros, vense os peiraos de Manhattan... Alá polos anos 70 os vilegos de Ourense invertían os seus aforros no ladrillo na cidade do Corte Inglés. Tamén dí a míña irma que a nosa mai non tomou conciencia da liberdade ata que tivo unha tarxeta do Corte Inglés.

Enviado desde mi iPhone

A fauna do Dray Martini

2011-06-26T11:26:00.000+02:00

No corazón do ensanche barcelonés atopase o Dry Martini, o local de copas máis coñecido da cidade; un retrato da fauna que habita esta cidade. Si atopas sitio na súa barra podes asistir ao espectáculo da mezcla de alcoholes, refrescos, xeos e froitas, nunha posta en escea espectacular. Novos aires neste bar, onte unha muller mixtuba sabores nun mundo reservado ata agora os homes. Non sei como se lle dí... barwoman...?

Enviado desde mi iPhone

Novas dende a Airexa

2011-06-08T11:17:00.002+02:00

A herba creceu máis do normal. Todos andan cortando nela antes de tempo. Como este ano choveu tanto...!, dí a avoa.
- Cortan antes de que seque...?
- Si, fillo.
- Pero, logo podrece...?
- Si, dín que as vacas comena igual.
- Non está ben, logo...!,
- Non fillo, non está ben.

Enviado desde mi iPhone

O Tickets, con acento galego

2011-06-04T10:43:00.002+02:00

É coñecido que Ferran Adrià pechou o restaurante El Bulli situado na Cala Montjoi, no Golfo de Roses. Un concerto no que actuán máis de 70 persoas para 40 comensais non pode ser rendable, según dí o cociñeiro máis famoso do mundo. Mentres se deseña e pensa El Bulli do futuro, os irmans Adrià non paran de promover novos proxectos. Xunto ca familia Iglesias —os do restaurante Rías de Galicia— abriron un bar de tapas que está dando moito que falar na cidade dos prodixios. O Tickets Bar, a versión low cost de El Bulli, atopase na Avinguda Paralel, número 164. Onte fumos a coñecelo pero soio abre polas noites. Mal horario para nós, haberá que esperar unha ocasión mellor.

Chipperfield e Corrubedo.

2011-06-03T14:07:00.002+02:00

As formas da Cidade da Xusticia, de Barcelona, do inglés David Chipperfield lembran as do desaparecido World Trade Center. Un tipo "intelixente" este arquitecto que elexiu o pobo de Corrubedo para facer a súa casa de vacacions, resolvendo con unha linguaxe moi poética a relación cas vivendas humildes desta fermosa vila.

Tarragona, Tarraco

2011-05-29T19:17:00.000+02:00

Outra idea da xuventude

2011-05-21T19:30:00.001+02:00

"Mama, no es algo malo..!", dile a papa que no se preocupe, que queremos estar allí, no vamos a hacer nada malo..., van todos...!. Tren Praza Floresta/Praza Catalunya. 20h. Un mozo de uns 17 anos que vai sumarse ao 15-M. fala polo móvil ca súa mai.

Enviado desde mi iPhone

15-M, Praza Catalunya

2011-05-19T20:44:00.002+02:00

O Cuco e o Cándido

2011-05-19T11:27:00.002+02:00

Xa chegou Cándido de Nova York. Este ano chegou máis tarde ca o Cuco, dí A avoa. Tamén dí Matilde, con gran pena e preocupación, que soio hai un Cuco en Mazaira, que morren de fame, a química está acabando ca vida.

Enviado desde mi iPhone

Sombras de cidadanía

2011-05-17T11:17:00.000+02:00

Un mozo pakistaní envellecido antes de tempo reflexase sobre o movemento que proxecta o noso tren a través da súa fiestra. O seu voto non conta este domingo. Un rumanes toca unha canción sobre as moreas de soños que nos moven.

Enviado desde mi iPhone

El Cingle, Vacarisses

2011-05-14T15:01:00.002+02:00

Como non nos deron nin medalla nin copa decidimos premiarnos achegándonos ata o restaurante de Montse Estruch, unha estrela Michelín. Dende as suas fiestras vese a montaña de Montserrat cas súas formas extravagantes. Ainda non pasamos da auga pero a cousa promete.

Antón gañou

2011-05-14T13:46:00.003+02:00

Unha carreira fantástica.

El Congost, Manresa

2011-05-14T13:10:00.001+02:00

El discurso del Rey

2011-05-14T10:07:00.001+02:00

"...el oficio de Rey se ha convertido en el peor oficio, el de actor"

Enviado desde mi iPhone

... Crisis

2011-05-10T20:50:00.001+02:00

Crisis

2011-05-04T15:42:00.000+02:00

Acabo de ver a formiga moi lonxe da sua casa. Segue a busca-la vida.

Burbullas de primavera

2011-05-03T08:22:00.002+02:00

Poste da luz

2011-05-02T20:49:00.002+02:00

Crisis

2011-04-30T13:19:00.001+02:00

Unha formiga buscandose a vida.

Alfombra de frores no Maresme

2011-04-28T21:36:00.000+02:00

Enviado desde mi iPhone

O terceiro partido do seculo

2011-04-27T14:54:00.001+02:00

Sementando

2011-04-25T16:06:00.000+02:00

Volta

2011-04-24T08:03:00.000+02:00

No bule bule da noite o tren avanza a gran velocidade. Visitas inesperadas asaltan este dormir traqueteado.

Enviado desde mi iPhone

Museo de Orsay, Manet

2011-04-23T17:47:00.000+02:00

Acabo de habilitar unha nova ferramenta, publicar entradas no meu blog dende o iPhone a través de Mail.
Esta maña pudemos ver todo Manet no museo de Orsay, o inicio da modernidade na pintura.

Versalles, la grandeur

2011-04-23T11:29:00.006+02:00

Máis impresionante que a barreira de pazos de Versalles é a intervención na natureza. Luis XIV e seus inxeneiros e xardiñeriros lograron domesticar os bosques e os ríos dandolle formas xeométricas. É coñecida a forte impresión que causaba o conxunto nas legacións extranxeiras que eran recibidas por Luis XIV ou Luis XV.

A vista dende a terraza posterior aos pazos non deixa a ninguén indiferente. 7 millóns de turistas visitan estes xardíns, tres millóns os pazos. O salón dos espellos foi testigo da firma do fin da primeira guerra mundial. Versalles abandonado e saqueado nos periodos revolucionarios do século XVIII, ocupado logo por Napoleón, hoxe é patrimonio da humanidade.

Antón e Mariña disfrutaron moito das historias que Charo lles foi contando da revolución. Estaban moi impresionados pola guillotina e os seus efectos.

París, un gran mercado

2011-04-23T10:17:00.004+02:00

Na avenida da Ópera a publicidade bota man deste gorila. Un cartel de gran tamaño deste simio en actitude resignada e reflexiva non deixa indiferente ao que pasa.

Café Procope

2011-04-20T09:10:00.002+02:00

Le plus ancien café du monde...

Xardíns de Luxemburgo

2011-04-20T09:06:00.002+02:00

Extraordinario día de sol en París. Os cidadans tomán os xardíns da aristocracia. Mariña e Antón alugan un barco para facelo navegar polo gran estanque.

Visita rápida a Sorbona.

2011-04-20T08:56:00.004+02:00

Comida nos cafés que se atopan na entrada da Sorbona. Ao noso carón un home escribe metres disfruta do ambiente, do café e do tabaco. Todos os vicios relacionados ca cultura.

Café Lipp, xirando no tempo

2011-04-19T09:25:00.002+02:00

A torre Eiffel e o café Lipp, no Boulebar de Sant Germain

2011-04-18T22:19:00.005+02:00

Camiñamos cos cativos patinando ata a torre Eiffel, polo Paris grandioso, imaxinado ao longo de varios séculos. Comprobamos a escala desta torre de ferro, icono mundial, que Barcelona rechazou para a exposición universal de 1880. Daquela o ferro ampliaba ata o infinito as posibilidades de diseño para arquitectos e enxineiros. No cafe Lipp, testemuña da vida literaria e política parisina, os camareiros teñen ganas de esmorga, xogan cos patinetes de Antón e Mariña e ata lles permiten colgarse da porta e xirar.

Habitar espacios vividos

2011-04-17T10:51:00.000+02:00

Espertar nunha casa extraña, cos libros, mobles, cadros, roupa, formas, todo o que una familia con dous nenos vai atesorando ata facer seu un espazo. É a diferencia de esta nova forma de viaxar, intercambiando as vivendas, ca tradicional de aloxarse nun hotel, onde podes vivir moitas emocións, pero moi diferentes a de habitar espacios reais, vividos, construidos lentamente.

Un amigo que viu publicado o noso intercambio con unha vivenda nunha illa do Caribe pregúntame si non me inquietaba deixar a outros a nosa vivenda. Resposteille que non pensara neso, quizás temos certa desafección, non nos importa compartir o noso, que outros o usen. Confianza en que nada pode pasar, necesidade de arriscar, de seguir arriscando, de confiar no ser humán.

Os arrecendos de Marais

2011-04-16T22:19:00.002+02:00

Os franceses inventaron a baguette, o croisant, o milfollas, o brioche, as lyonesas, as creps…. e moitas cousas máis, senón foron eles, como mínimo lograron apropiarse destes inventos ata facelos pasar por seus. En frente da nosa vivenda temos esta fantástica boulangerie onde se pode atopar calquera antoxo para o paladar. A primeria hora da mañá o seus arrecendos entran pola fiestra, pondo en peligro a nosa dieta.

Ponpidou

2011-04-16T18:49:00.003+02:00

En patinete por París

2011-04-16T18:37:00.004+02:00

Antón e Mariña decidiron pasear por Marais en patinete. Este barrio ten moitas rúas e prazas peatonais que permiten xogar aos nenos e poder circular entre os peatons sen peligro. A experiencia foi moi divertida. Da gusto velos tan contentos, explorando esta cidade.

Unha semán como franceses

2011-04-16T11:49:00.004+02:00

Hai uns días a SER propagaba, que si a vida son dous días, en referencia a seu programa " A vivir que son dous días", o mellor é vivilos en Paris. Tomamos boa nota e esta Semán Santa facemos un novo intercambio, a nosa vivenda en Barcelona por unha vivenda no barrio de Marais, en Paris. Con máis tempo de vagar, volto a máis alá do transformador, novas emocións, descubrimentos, unha viaxe a unha das cidades máis interesante da vella Europa.

Airexa, Porta da corte do Enrique

2011-03-20T10:31:00.002+01:00

Marzo do 2011, Porta de entrada a corte do Enrique

Un intercambio moi arriscado

2011-03-13T21:37:00.005+01:00

Xa está nas rúas o novo número de Harper´s Bazar, a edición española da mítica revista americana. Por petición desta revista Charo fai un relato do intercambio da nosa casa de Barcelona por unha fermosa casa no Caribe. Unha experiencia inolvidable. Ademáis faille unha interesante entrevista ao editor Jorge Herralde, un dos editores de máis prestixio en castelán.

Unha luz prende de novo nos Pilos

2011-01-24T21:20:00.003+01:00

Fai uns días a dona dun restaurante, perto da Teixeira, amosaba a súa preocupación pola chegada dos chinos a Monforte… mercan todo, abren sen horarios...
Mentres expoñía a súa inquietude miraba para mín buscando algunha reacción, complicidade… “sabes que nunca se viu un enterro dun chino… tí, como o ves…?”. Calei durante un intre, pausa dramática que a miña mai manexaba coma as mellores actrices…
—“Entre nós hai moitos chinos. Chinos, sodes vós. Traballades sen horario, levades así unhas cuantas década. É certo, non tedes os ollos rasgados, e non emigrástedes expulsados pola presa das tres gargantas…”

Hoxe fun comer ao “Tropical”, en pleno corazón de Sant Cugat, uns “chinos” de Caldelas, con fama de traballar máis ca os chinos acaban de celebrar, nunha festa sorpresa da súa filla Conchita, os 40 anos da súa chegada a esta cidade. Fai catro décadas que Paquiño e a súa dona abriron este café-bar con aspecto de café clásico, na rúa de Lluis Companys. O Tropical é moi concurrido e conocido en Sant Cugat. Paquiño e o seu irmán Toño contan con varios bares nesta cidade, un leva por nome “Caldelao”. Mentres lle vou sacando as follas á alcachofa, con ganas de comerlle a parte máis tenra, e vexo o ritmo ao que se move Conchita lembro a miña infancia e xuventude nos tempos do Blanco. Tamén nós éramos chinos. Estes veciños de Sant Cugat, son veciños agora de Os Pilos, acaban de mercar a casa do seus tíos Eladio e Lurucha, e andan ilusionados coa recuperación desta vivenda que da vida ao fondo da vila.

A emoción da ascensión

2011-01-23T11:34:00.002+01:00

Un paseo pola lúa

2011-01-23T10:20:00.003+01:00

A calidade das intervencións no espacio, na comarca da Garrotxa, en xeral, é moi boa. Un bo exemplo é a recuperación dun antiga canteira de grava, para os xardíns, hoxe recuperada e convertida nun parque de estética luar. É doado camiñar e ver os efectos da lava e das erupcións, aprender sobre os volcáns, tocar as pedras calcinadas, deixarse levar polas carreiriñas de esta fenda que no seu día lle meteron este volcán. En Olot ata se pode visitar un pequeno museo sobre os volcáns e participar nunha simulación dun terremoto.

En globo, unha viaxe romántica polos volcans da Garrotxa

2011-01-22T22:57:00.008+01:00

Con 12 grados, baixo cero, hai que estar tolo para ir a montar en globo ás oito da maña. A cousa estaba amañada fai varias semáns. O parte do tempo a decir que as temperaturas ían baixar moito cara o fin de semán, e nós a mirarnos, cas ganas que temos de subir… e agora qué… os do globo que non pasa nada, que arriba fai calor, que hoxe é un dos mellores días do ano…

Así foi como acabamos os catro subidos nun globo polos limites dos volcans de Olot, un exemplo de paisaxe volcánica, dos máis importantes de Europa. A visión lenta e cenital do volcán Croscat ou do de Santa Margarida é das paixases deste Parque Natural é excepcional e dunha fermosura que conmove. A 2000m. de altura flotar no aire e deixarse levar polas autopistas invisibeis das correntes de aire que se atopan en calquera lugar, e hai que ir tanteando ata dar con elas. Non sabes si percorrer un kilómetro che vai levar un día ou uns segundos, dí o noso piloto.

Hoxe está comarca, de extraordinaria fermosura, está ben comunicada e, pese a crisis, mostra unha vitalidade en todos os eidos. A amplia oferta de restaurantes deiquí agrupanse entorno a un invento que chamán a cociña volcánica e non paran de sorprender aos que se achegan ata esta comarca en busca de emocións.

Freamos o globo nas gaias dun carballo, logo acabamos arando unha finca de remolachas..., non hai problema, o globo está asegurado e corre cos gastos.

Villardá, un día frío de xaneiro

2011-01-16T13:15:00.002+01:00

Crónica dunha viaxe rápida a Caldelas

2011-01-15T20:15:00.003+01:00

Xa ninguén dubida de que O Castro e, en xeral o rural, vive unha crisis demasiado prolongada no tempo, que ven agravada pola crisis coyuntural actual, e mostra un panorama desalentador. Ou así é como o percibín, máis que nunca, nesta última visita, fai uns días, a miña vila, ao lugar onde nacín, e ao que nunca se debe voltar, como dí a canción de Sabina. Razóns prácticas obrigaronme a ir a este lado do transformador, onde sempre é arriscado voltar.

Xeografía humán derrotada, tendeiros, vinateiros, labregos… salvando algunhas excepcións. Os mais ocupados, os curas, tamén máis perezosos que nunca, non dan celebrado misas e enterrado xente. Dí o Mingos, que ata fan enterros pola noitiña, si, os días son curtos e non dan para nada, enterran aos falecidos pola noite, como verdadeiros proscritos. As funerarias e floristerías tamén viven o seu agosto particular nesta apocalípsis dun mundo a punto de naufragar. La Región e La Voz de Galicia, testemuñas futuras deste naufraxio do rural galego, van cargadas de esquelas. Imaxino a Outeiriño e a Santiago Rey dando saltos de ledicia.

Dixen xeografía humán… sí, a paixase e a intervención da man do home no espazo continúa a ter futuro, se non destrozamos a herdanza dos nosos devanceiros e a sorte de que o aillamento salvase a paisaxe da industrialización. O rural está de moda, a Ribeira Sacra estase convertindo nun gran atractivo para sair das cidades próximas, e as non tan próximas, Madrid cada vez está máis perto. Como un camiño de dobre dirección, un mundo naufraga e outro vaise consolidando ou saindo a flote, lástima que eses camiños non se atopen. Moitas casas abandoadas toman novo dono, o turismo de calidade, a través das súas diferentes manifestacións, vai saindo adiante.

Un exemplo de ese camiño que frorece, hai que decilo, pois correxir erros e esquecementos é de aplaudir, é a recuperación do espazo de O Prado, que está frente a Igrexa. Imaxino o leda que debe de estar a Martina, da ferretería. A fonte foi arranxada e iluminada, e coido que a obra ten calidade.

Nembargantes, si ollamos para atrás, hai moitas cousas que mudaron en positivo, ou así o quero ver eu.

Andorra, un país nas montañas

2010-12-09T09:48:00.010+01:00

A 2800m. de altitude, mentres recuperamos o alento cun té quentiño, penso no sorprendente que resulta este pequeño país, de 400km2 e 90.000 cidadans, ubicado nas altas montañas dos Pirineos e sobre o que España e Francia comparten unha especie de tutela. A ollada circular, desde este platiño voante, panorámica acristalada, que resalta as impresionantes cimas, moi fermosas, cas primeiras neves do ano. Este pais ten 65 cimas, de máis de 2500m. de altitude. A lingúa oficial é o catalán, con algunhas variables fonéticas.

Xa non é un páis onde mercar barato, eiquí merquei unha cámara analógica no 85. Hoxe, soio aforras o IVA e, ainda así as colas neste país, que se construie ao longo dunda estrada, conta con un comercio semellante ao de calquera capital europea.

Diana, de Verín, filla de emigrantes galegos en Suiza, traballa dende fai 10 anos no hotel Grau Roig, ao pe das pistas de Granvalira, e dí que agora a cousa non anda moi ben, hai 100 parados, no país…!, da a impresión que todo o mundo sabe a quen lle falta o traballo.

A Mariña e Antón encantalles baixar escurrindose polo Pic Blanc, unha das cimas máis altas. Logo de varias clases os cativos xa son capaces de baixar por pistas negras.
A sensación de libertade que produce deslizarse pola neve pronto engaiola aos meus cativos. Cando marchamos e lle damos as costas esta terra, Mariña dase a volta, mira, e dí, “Andorra, non te vou a esquecer…”

Achegar a arquitectura aos nenos.

2010-11-21T20:51:00.001+01:00

Hoxe Antón e Mariña poideron participar nunha actividade organizada na sala oval do MNAC, coa asociación Construíndo a Sala, un taller de arquitectura para nenos e nenas de idades comprendidas entre 7 e 12 anos que ten por obxectivo achegar a arquitectura aos nenos e nenas dunha maneira creativa e lúdica, dándolles as ferramentas para comportarse como futuros usuarios responsables da seu espazo. Uns 600 nenos e 200 arquitectos, diseñadores, artistas e educadores que de forma voluntaria traballan porque os nenos e nenas constrúan a maqueta dun edificio. A idea naceu en Holanda, leva catro anos organizándose en Barcelona e agora tamén se vai facer en Bos Aires.

Virxilio Vieitez, no Marco

2010-10-24T19:24:00.006+02:00

As fotos de Virgilio Vieitez, o fotografo oficial da vida social da Terra de Montes, poderase ver no Marco —Museo de Arte Contemporaneo de Vigo—, ata abril do 2011. Unha boa oportunidade para coñecer a súa particular ollada sobre os sesenta, o impacto da modernidade e a emigración. Interesante artígo de Teresa Cuíñas en El País.

Carlos Núñez, alborada en Sant Cugat

2010-10-16T12:30:00.006+02:00

Cando Gerard, un amigo irlandés que dirixe a programación do Auditori de Sant Cugat, faloume ilusionado, fai un ano, de que ían traer a Carlos Núñez a Sant Cugat, pensei que xa era hora de ver en directo ao "Jimmy Hendrix da gaita", ao noso músico máis universal e o seu xiro lusófono. Unha compañeira avogada pola mañá preguntábame, con sorna, si eu podería aguantar un concerto dese tipo calvo, con melena…, toda a noite facendo pi, pi, pi… Non o sei, xa cho direi o luns…

Onte a noite, Carlos Nuñez emocinou a rachar no Auditori de Sant Cugat a un público entregado, complice. A súa posta en escea é moi boa, a súa pata tola movéndose a un ritmo endiablado é contaxiosa. Coa súa gaita negra, o sonido parece confundirse nunha especie de roda tola, non se sabe onde está a gaita e onde están os pes. Él e os séus músicos tocaron os temas do último album “Alborada no Brasil”, un disco froito da busqueda do seu bisabó que se foi ao Brasil a principios do século XX e como tantos galegos nunca máis se soupo del, se morreu ou quixo desaparecer.

Desa viaxe ao Brasil, Carlos Núñez volta cas mans cheas, mestura ritmos, vidas, cheiros, sensacións, emocións e historias. O resultado e unha música de gran beleza, chea de vida e alegría. Como case sempre o noso gaiteiro asume riscos, non ten complexos, colle a tradición e reinterpretaa dende a modernidade.

A Sagrada Familia segue en pe

2010-10-15T08:46:00.004+02:00

Dín os xornais que a tuneladora Barcino xa pasou a Sagrada Familia e ésta segue en pe. A obra de Gaudí, sen fundamentos e sen licencia poderá seguir sendo construida durante séculos, superando os riscos que o progreso e a demagoxía política comporta. A carón do meu despacho están a construir un burato como o que se ve na foto. O Ave na súa comunicación con Francia pasará por baixo dos nosos pes. Gusto moito do tren, e é a posibilidade de ter esta opción nas viaxes a Francia resultame moi atractiva.

Dende Roncesvalles a Puente la Reina

2010-10-04T09:49:00.010+02:00

A finais de setembro chamei a Joaquín para proporlle facer o inicio do camiño de Santiago, tres ou catro etapas soio, unha toma de contacto, non costou convencelo, él viña de volta das vacacions en Asturias e pensaba tamén na idea de andar o camiño.

Fai uns días achegámonos ata Roncesvalles. Chegamos na hora crepuscular a esta mítica vila dos Pirineos, onde o cabaleiro Roldán, que formaba parte da retagarda de Carlomagno, perdeu a vida, nunha emboscada. De ahí ven o “Cantar de Roldán”, o cantar de gesta que narra istes feitos históricos deste heroe da época.

Dormimos debaixo de unha bobeda gótica, en liteiras, metidos en sacos, como na mili, di Joaquín, eu non a fixen. Todo por seis euros. As seis da maña, de noite, fomos expulsados a rúa…” veña, a facer camiño”. Chovía, facía frío e non se vía nada, así foi como empezamos o camiño.

Logo foi clareando, 30km de lameiros, vacas, fragas, subidas, baixadas, cabalos, pontes, rios, aldeas, pobos, máis fragas, a fermosa paisaxe de Navarra que vai mudando dende os 900m ata aos 500m.

Novo día, segunda etapa, Zubiri, Pamplona, camiñar durante horas a carón do río Arga, a frondosidade da paisaxe que nos leva ata a cidade dos San Fermíns. Pamplona atópase entregada ao mito de Hemingway. O café Iruña, o hotel La Perla, a rúa Estafeta, moitas pegadas nesta xeografía do xornalista e escritor norteamericano, fascinado polo mundo dos touros.

Última etapa, fin do noso camiño, ata agora, Pamplona, Puente la Reina, cambio de paisaxe, o verde forte vai mudando a marrón claro. As fragas son agora de moliños de vento. Duras subidas e molestas baixadas, agradables conversas e moita fraternidade a carón do camiño.

O Priorat, a Ribeira Sacra catalana

2010-09-26T09:09:00.011+02:00

Na provincia de Tarragona, perto de Reus e do mar, atópase a comarca do Priorat, terra de viño, aceite e auga, como reza a publiciadade desta zona de Cataluña que ten moitas similitudes coa Ribeira Sacra.

Encoros, socalcos, viño, románico e lendas. A denominación de orixen do “Priorat”, con duas subzoas —Montsant e Priorat — gañou nestes anos prestixio e sona.

Lexos quedan os tempos do viño do Priorat como sinónimo de viño de mesa, con escaso prestixio.

Os seus viños, representados por multitude de marcas, entre elas a do cantautor Lluis Llach, alcanzaron agora gran prestixio e atópanse entre os máis valorados do país.

No fermoso pobo de Siurana, unha atalaia aparentemente inexpugnable, visitamos os resto do castelo onde os mouros resistiron ata o últjmo momento. Conta a lenda que a raiña moura, antes de ser atrapada polos cristians, galopou a gran velocidade saltando ao vacio. O seu corpo nunca se atopou, máis na pedra quedan as marcas do seu cabalo, que intentou frear.

O Caldelao C.F. mítico

2010-09-16T23:54:00.002+02:00

Agora que O Caldelao C.F. renace con forza, impulsado polo Cuchú Baldonedo e o Carlos de Vilanova compre sacar esta foto de O Caldelao C.F. mítico, o Caldelao C.F. dos inicios. Son os felices oitenta. Alguén decidiu facer un campo de futbol no Texo, logo veu o noso equipo, moita forza e pouca técnica, pero algún partido gañamos, como non íamos a ter enerxía si entrenábamos a carón das torres de alta tensión. Canto pelo, que cores, que peiteados… é certo, houbo outro Caldelao da xeración dos sesenta, pero ises xogaban soio nos Remedios e algunha outra festa floral, de mítico nada.

Reinventar as feiras

2010-09-12T13:28:00.006+02:00

Hoxe “El País” publica unha foto moi fermosa que ilustra unha nova sobre a feira de Monterroso. A feira de Caldelas tamén tiña sona máis alá do seu ambito propio, era o punto de encontro de unha xeografía humán moi aislada, que aproveitaba as feiras para conectar co mundo. Parece que en Monterroso están a reflexionar sobre o presente, pasado e futuro destas feiras tan importantes para economía local, ata fai pouco. Un bo ejemplo a ter en conta por os caldelaos antes de que a nosas feiras morran completamente.

O Sil, a súa auga e o catamarán

2010-09-08T23:41:00.004+02:00

Cos seus 17 encoros o Sil está prisioneiro na maioría do seu curso mostrandose dende fai anos cunha apariencia que non é a súa. Xa fai tempo que as augas están baixas e podese ver o seu antigo orixe, de rio máis modesto, cas súas estradas e pontes anegadas. Iberdrola anda facendo obras e por eso agora as augas están así, parece que os catamaráns non poden circular nestas circunstancias e están causando, según puiden escoitar polo Castro, moitos perxuicios a restaurantes, bares e casas rurais. Nas democracias modernas quen causa un perjuicio ten que reparalo, pero para iso hai que organizarse e ser forte ou parecelo, e ese é un camiño que hai que percorrer.

Antón, entre a PSP, a DS e o novo curso

2010-09-06T15:33:00.003+02:00

Antón cambiou a súa PSP por unha DS. Da súa relación con José, un novo amigo do Castro, saiu a firme convicción de que o futuro pasa pola DS. Antón insiste en que baixe de Internet de golpe 40 ou cincuenta xogos, coma fai todo o mundo, dí él, logo pregunta… que é iso de piratear..?. A foto está feita en Oaxaca nun fermoso patio dunha casa que da a rúa Alcalá, onde se atopa o restaurante Os Danzantes. Case se sente o chorro da auga que corre pola fonte.
Xa bule de novo a vida na Floresta, maña comenza un novo curso e as lembranzas de Oaxaca empezan a ser borrosas.

Retrete sostible

2010-09-02T21:41:00.002+02:00

Retrete con cisterna no exterior. Castiñeiriño,
Santiago de Compostela.

Muros vexetais

2010-09-01T22:34:00.001+02:00

Muro de cactus no xardín botanico do Mosteiro de Santo Domingo en Oaxaca.

Ana e Jose, 25 anos de matrimonio

2010-09-01T10:09:00.003+02:00

Debaixo de un carballo de 100 anos, na aira da casa da Airexa, Ana Sotelo e Jose Pulido celebraron os 25 anos do seu matrimonio. Baixo a sombra protectora desta árbore, que según a aboa Matilde cando ela naceu xa estaba alí, este matrimonio cincuentón xuntou aos “Bilbirichos”, algún “Chiquito” e xente de Bóbeda para dar conta dun churrasco e outras viandas. Lástima que os brazos do xitano non fosen máis longos.

Coti, sentado no medio do matrimonio poñía espacio e freno a temperatura que ainda hai entre a da Airexa e o de Bóbeda. Cándido, ao fondo, que vive entre O Castro e Nova York e anda moi preocupado polas perdas na bolsa, saudaba en plan estatua da liberdade. Lola estaba moi leda na nova fase dos seus recuperados amores. A aboa Matilde miraba para todos, leda de ver a tanta familia xunta. O Domingo, que vive en Nova York, chegou a ter tres traballos e acabase de xubilar, decía que non sabía que facer con tanto tempo. O Pepe falaba da bravura dos seus bois e da súa sorpresa ante a prohibición dos toros en Catalunya. Jose facía un profundo análisis das razóns da ciudadanía catalana e remataba decíndo que eran sospeitosos de facelo soio por amolar, soio por amolar…

Romina estaba ausente e escondíase detrás de unhas gafas, ainda non fora a dormir. Miguel daballe duro ao churrasco facendo acopio de forzas para iniciar a carreira de arquitectura. Bene escoitaba atenta a Fabiola, Lucita e Ana que falaban da viaxe que van facer a principio de setembro ao interior da selva Peruana, a unha misión que se ocupa de atender a 300 nenos.

De ternera, claro

2010-08-31T09:45:00.001+02:00

Carnicería no mercado de Puerto Escondido, México.

In memorian de Gonzalo Fidalgo

2010-08-28T22:30:00.006+02:00

Gonzalo xa se atopa no Castro. Faleceu en Valencia onde tiña o seu domicilio, ainda que pasaba grandes temporadas no Castro. Deixou dito que non quería enterro pola igrexa e pediu que un grupo de gaiteiros tocara na súa despedida, mentres os seus restos ían para o camposanto de Cimadavila.

Gonzalo foi o noso padriño na loita pola peatonalización. No agosto do 2006 estaba charlando con él diante do antigo café Caldelas mentres mirábamos o caos da praza de O prado. Entre os dous animámonos a recoller firmas solicitando a peatonalización de O prado. Daquela parecía imposible pero a semente de Gonzalo e nosa foi dando o seu froito e pouco a pouco aquela iniciativa polo noso pobo vai tomando forma.

O Prado, un espazo en transformación

2010-08-28T15:23:00.004+02:00

Pouco a pouco a praza de O Prado e os seus espazos anexos van sendo rehabilitados e ordeados. Unha man invisible, dende o Concello vai transformadoo todo. Agora tocoulle a zona que da acceso a unha parte das Laguiñas, a carón do Concello. Tamén a fonte foi rehabilitada. Nestes días andaban retirando as máquinas e ferramentas. O “forno” abriu tenda de bicas, no altiño, axudando na mellora e recuperación da actividade da zona.

O espazo peatonalizado, fonte de controversas nun tempo recente, frente ao Grilo e O Rubio foise consolidando. Moitos coches que pasan pola estrada, ven o ambiente, e paran a tomar algo, e coido que non é polo aparcamento. O Mingos dí que él foi o que saiu peor, pero recoñece que a cousa mellorou moito para os dous negocios. Os bares que están fora da praza protestan, a xente quedase demasiado tempo sentada na praza e o negocio non corre para os demáis. Acaso quererán máis peatonalización...?, convencerá o Cuchú a Pura para cambiar os zapatos por botellas...?. O seu local é un dos mellor ubicados, lonxe da estrada, o máis tranquilo. O tempo o dirá. Moitos dín que o que falta é un novo restaurante que aumente a oferta actual. Moitos dín que aos coches que aparcan alí quedanlle dous telediarios. A veces soio hai que mover a gran pedra para que colla un pouco de forza e comence a rodar.

Pero a cousa non debe de ir tan ben. Fai uns días o Mingos zarandeaba unha señal do catamarán, no cruce da estrada de Monforte. Achegueime onda él, por un momento case me preocupou, pregunteille que que lle pasaba ca señal, e díxome que estaba peligrosa, que estaba mal alí, que calquera se podía facer daño, logo que os de Iberdrola andan facendo un tunel, e que o “forno” abría unha nova tenda, e que a bica de noces e roxos da Malena non ten igual.

Así foi como deixei o Castro, preparado para recibir as festas. Este ano grandes carteis anuncian que serán Hollywood e Manhattan as que animarán as noites de setembro.

O día despois da festa

2010-08-28T14:38:00.000+02:00

Festa de Alais, un dia despois.

Unha ollada ao Castro, nos sesenta

2010-08-28T14:28:00.004+02:00

A foto é dun cadro firmado por Eva, que se atopa en “Calzados Baldonedo”, que se reflexa na foto. O cadro está pintado ao oleo e representa o Castro no ano 60, aproximadamente. As almeas do castelo ainda non foran rehabilitadas, A casa do Conde Oleiros ainda non se convertera en residencia de curas, A Lurucha e Maruja ainda non acabaran a casa, ainda existía a casa da Pilar ca súa horta . O Casado tiña fermosas vistas. Moitas das casas da rúa pequena ainda non levantaran os seus pisos. Unha vila co seu aspecto rural. Entre todos acabamos con él.

A ollada da Mariña

2010-08-17T12:53:00.000+02:00

Dende o alto das montañas artificiáis de Manhattan Mariña quere ver. De puntillas sobre as súas sandalias fuchica no aparato e intenta ver. Dende alí arriba a cidade é fraxil, case de xuguete, así a ven o seus enemigos. Si todo o mundo mira e que algo interesante debe de haber alí abaixo. A Mariña quere mirar, na man esquerda o seu osiño, sempre con ela, explicalle que hai unha gran cuadrícula verde con manchas humedas no medio de moitas casiñas. Xogamos a porlle nome as altas montañas artificiais. Hoxe Antón vaille dando forma a unha cidade no patio da nosa casa. Mariña pregunta si terá Museos.

A burbuxa das casas rurais

2010-08-16T21:51:00.004+02:00

Hoxe o xornal El País, na súa edición de Galicia, fala da Burbuxa no eido das casa rurais. Expón a dificultade de vivir de esta actividade, ainda que pode ser un complemento a outras actividades.

"La fantasía urbanita de vivir en una postal bucólica con casa de piedra, mantel a cuadros y empanada casera en la mesa ha arropado el auge del turismo rural, que en dos décadas ha generado una red con 575 alojamientos y 6.870 plazas operativas. Este negocio -subvencionado por la Xunta y la Unión Europea- despuntaba como gallina de los huevos de oro a principios de los años noventa, pero la crisis ha expuesto sus debilidades y los propietarios se preparan para que la burbuja explote".

Monte Albán, a cidade dos Olmecas

2010-08-16T20:27:00.003+02:00

Perto de Oaxaca hai un grupo de pequenos cerros con formas misteriosas, o taxista que nos leva a ver as ruinas de Monte Albán dí que son cidades agochadas baixo a terra, pero que ainda non se pudieron investigar. Os restos Arqueolxicos das culturas precolombinas son abundantes en México. Perto do 1930 o arqueólogo Alfonso Caso descubriu agochada baixo a terra as ruinas de Monte Albán, un fabuloso conxunto arquitectónico de grandes dimensións onde había templos, grandes pirámides, un observatorio para ver as estrelas e medir o tempo e seguir o movemento dos astros, espazo para o xogo da pelota e tamén gradas dende onde poder ver as ceremonias que se levaban a cabo no alto deste cerro modelado pola man humán.

Nun dos templos hai unhas figuras que nunha primeira mirada foron calificados como “os danzantes” por Alfonso Caso. Hoxe estes relieves, xa máis estudiados, según nos dín, representan explicacións médicas, mulleres de parto, figuras con xestos de dolor, trepanacións…etc, e parece que servian para explicar os coñecementos médicos a estudiantes.

En Oaxaca un restaurante leva por nome “los danzantes". Atopase no patio de atrás de un antigo edificio da Rúa Alcalá e é un exemplo da cociña mexicana de vangarda que busca novas formas cos productos de sempre. Outro ejemplo para lembrar é “casa Oaxaca”, no centro perto da Igrexa de Santo Domingo.

Diario de un neuyorquino en Oaxaca

2010-08-15T14:41:00.004+02:00

A nosa compañía “Mexicana” suspendeu pagos e todo apuntaba a súa entrada en quiebra. Cando chegamos ao aeroporto de Oaxaca dixéronnos que os voos internacionais estaban cancelados. Vaia, non podia sair todo tambén. Soio logo de moitas chamadas a México e a isoportable presión de Charo, que os ameazou con unha plaga de mariposas monarca, dixeron que se levantába a suspensión para facer o último voo de México D.F. a Madrid. Finalmente voamos nun Airbus enorme, medio cheo, ca xente que levaba varios días colgada no aeroporto de D.F.

Xa estamos en Barcelona e costa aterrar logo de tanto viaxe. A nosa cabeza ainda está en Oaxaca. Mentres escribo leo o fermoso diario de Peter Kuper, un dibujante neoyorquino que se tomou dous anos sabáticos para ir ca súa familia a Oaxaca. A súa estancia coincidiu con unha protesta de maestros que se manifestaban polos baixos salarios, e que foi duramente reprimida polo gobernador local. Morreron dous maestros e un xornalista norteamericano. O que empezou como unha pequena manifestación acadou nun gran alzamento popular e o envío de 4000 efectivos do exercito para tomar a cidade. Kuper dibuxou o que viu neste tempo e con ise material, a modo de diario, a editorial sexto piso publicou este fermoso libro, agasallo de Enrique López Tepox, de Puebla.

Cobrar por ver o mosteiro de Santa Cristina…?

2010-08-15T10:50:00.004+02:00

O concello de Parada do Sil quere cobrar ou cobra xa por ver o fermoso mosteiro románico de Santa Cristina, unha da xoias da Ribeira Sacra. O cativo presuposto das institucións municipais non da para atender ó patrimonio. Estamos dispostos a pagar pola cultura, polo patrimonio noso. Podemos manter o patrimonio sen axuda. Un pequeño custe pode disuadir aos visitantes. Mellorará a situación do mosteiro ao cobrar. Que pasa noutros lugares…?.

Parada en Oaxaca

2010-08-14T00:05:00.002+02:00

Hai un paraíso. Non está no caribe. Está a 1500m de altitude, en Oaxaca, nun mosteiro no centro da cidade, adicado antes a Santa Catalina de Siena. O seu uso foi cambiando cos tempos. Perto de 400 monxas vivían eiqui, logo ca revolución e a desamortización dos bens das congregacións relixiosas pasou a ser cárcere, logo oficiñas do concello e hoxe hotel, un hotel xestionado por a cadea “camino real” da familia galega de Avión, Vázquez Raña. Catro grandes patios cheos de árbores e prantas e unha alberca, converten a este establecemento nun verdadeiro oasís no centro da cidade de Oaxaca. Resulta moi interesante ver como a orde dos Dominicos soupo utilizar nos tempos de Cortés aos artesans indíxenas que aportaron as formas da súa tradición na decoración dos arcos, portas e murais.

A árbore máis vella do mundo

2010-08-13T23:13:00.005+02:00

Unha gran tormenta con aparato eléctrico acompañou a nosa viaxe. Moitas rúas estaban inundadas e a cidade por momentos parecía Venecia. Pola fiestra ían desfilando moreas de pequenos negocios, case todo o mundo vende ou troca algo nesta cidade de casas de pranta baixa, que se extende sen límites precisos, onde viven perto de un millón de persoas que sempre están a comer. O día estase complicando, Charo mirame para ver que digo. Antón, Mariña, Mateo e Lucas xogan sen importarlle moito a choiva.

Saímos de Oaxaca a visitar Santa María de Tule, onde se atopa o ser vivo máis lonxevo da terra, o árbol de Tule. Viaxamos como convidados no coche de Lara, promotora do sitio en internet “melodijolola”, unha web con miles de seguidoras, onde atopar consellos moi útiles para non aburrirse no D.F. Conduce con moita seguridade e gran decisión Leonor, a directora da Fundación Carolina en México. Lara, a súa filla, vai guiándonos co seu ifone. Como Chove demasiado, Leonor, acostumbrada a tomar decisións, improvisa unha visita a un telar situado en Teoticlán del Valle, xestionado por unha parella de Zapotecas moi amables e simpáticos que ainda conserva a súa língua. Usan o mesmo telar que veu da vella Europa fai cincocentos anos. Fabrican cores e reinterpretan as formas da súa tradición. Mostrannos como matizan as cores, e como obteñen o grana cochinilla. A choiva vai menguando, abandonamos Teoticlán e buscamos a estrada que vai a Tule.

A árbore ten uns dous mil anos e unhas dimensión colosais. Este testigo de dous mil anos viu pasar a seu carón a todas as civilizacións precolombinas, aos españois de Cortés e o que lle quedará por ver, pois conta con boa saude, según Leonor está moi coidado. Non podería ser de outra maneira, o seu valor e como o de unha catedral, comenta Charo, unha verdadeira obra de arte. Leonor levanta a mirada e ve un buho branco que nos olla con curiosidade dende o interior desta árbore que máis que unha árbore é unha fraga enteira. O buho, con seguridade, son os seus ollos e oidos e nesa intre estába tomando nota do balbordo que montán os nosos cativos mentres corretean arredor do círculo máxico que traza esta árbore, mollados pola auga que non cesa.

A Verde Antequera, Oaxaca

2010-08-12T22:00:00.005+02:00

Dín que esta cidade inspirouse en Antequera, un pobo andaluz e foi chamada " La Verde Antequera". Oaxaca está ordeada nunha cudrícula perfecta, dacordo ca idea do urbanismo español da época, e foi fundada, tal como a coñecemos, en tempos de Cortés. De feito, o Rei Carlos V nombrou ao conquistador de méxico, Marqués del Valle de Oaxaca. Daquela Moctezuma dixolle a Cortés que o ouro viña de Oaxaca, tributo que pagaban a Tenochtitlan os pobos asentados nestras terras, polo que os conquistadores puseron o pé moi pronto en Oaxaca. Para a Nova España, moi pronto, máis importante que o ouro, foi o cultivo da seda, pola abundancia das moreras e da man de obra. No século XVII priorizouse o cultivo do algodón e no XVIII a exportación do tinte procedente da grana cochinilla, o roxo que daba color incluso a roupa dos papas, converteuse nunha fonte de ingresos extraordinaria para as encomendas desta zona.

Estamos no tempo das choivas, fai bo tempo pero pola tarde hai grandes nueves, choivas e tormentas, que chegan case a facer de noite o día, como se ve nesta foto da rúa Macedonio Alcalá, unha fermosa rúa ca arquitectura andaluza da época, grandes casonas, soio de pranta baixa, polos terremotos, con fermosos patios interiores. A pobreza, do último século, deixou esquecida a esta cidade. Agora é un conxunto monumental de gran valor, cheo de bares, restaurantes, galerías de arte e hoteis fermosísimos. As ordes religiosas como os dominicos, os agustinos, os franciscanos construiron moitos mosteiros e igrexas, nunha competencia que da idea da riquezas que conseguiron nos séculos posteriores a conquista.

Boda, no crepúsculo

2010-08-11T22:18:00.004+02:00

Moitos amigos, familiares de Madrid, Algeciras, Londres, Barcelona, Chile e México D.F., acompañaron aos noivos nunha ceremonia baixo o último sol do día. Unha boda a altura da noiva, combidados interesantes, rutas culturais, no paraíso dos surfistas, Puerto Escóndido, no verdadeiro fin do mundo, si o mundo ten fin. Moita relixiosidade para unha apóstata confesa. Na hora crepuscular, entre lusco e fusco, Mariña e Anjali entregaron os anelos a Rafa, que oficiou a ceremonia, e deu mostras de ser máis que un amigo cando lle intentou poñer o anelo a Emiliano. Marcela tremeu, María e Patricia saindolle ao paso e impedirón, no último intre, que as arras se confirmaran entre os dous amigos. Moito mexicano, de orixen español, gran parte dos amigos de Emiliano veñen do Colexio Madrid, unha institución fundada polos exilados republicanos, onde dín que cada día se escoita o hinno da republica. Paula Canal, un dos activos de Anagrama, casa co escritor méxicano Emilino Monge. Endogamia transatlántica do sector do libro.

Unha boa excusa para facer viaxar por México, ata o Pácifico, a familiares e amigos, coñecendo lugares e xentes extraordinarias. Moito baile, copas, festa, música baixo unha palapa a carón do Pácifico.

Terror a voar en avioneta

2010-08-10T17:57:00.004+02:00

Paula Canal e Emiliano Monge casaron en Puerto Escondido e esta é a razón de que viaxaramos a ista cidade do estado de Oaxaca, nas augas do pacífico. A maioría dos combidados tiñanlle medo á avioneta e preferiron facer os 300Km que hai ata alí, por estradas cheas de curvas e buratos, nunha viaxe que dura 8 horas, amortiguada polo Tequila. Outros preferimos facer a viaxe nesta avioneta que nos levou ata o noso destino en media hora. Un verdadeiro pracer, que salvo cando saímos de Oaxaca, entre nuves, sen ver un carallo, foi unha viaxe moi segura. Como voa baixo poidemos disfrutar vendo a paisaxe da Sierra Madre do Sur, así como a pegada human na paisaxe. Oaxaca é un dos estados que máis pobos ten e tamén a máis pobre. Dende o aire estes pobos, ca sua forma racional, ata parecen ordenados. México é un autentico disparate para os sentidos. Hoxe iremos a ver as ruinas de Monte Albán.

Surfeando en Puerto Escondido

2010-08-06T17:23:00.003+02:00

Levamos dous días en Puerto Escondido (Oaxaca), a carón das augas do Pacifico, ainda que non son nada pacíficas, hai ondas de tres e catro metros; é o paraíso dos surfistas profesionais. Bueno Antón non é profesional pero puxolle moita gana como se ve na foto e gracias aos consellos do seu primo Carlos Canal logrou xugar ca forza das ondiñas que rompian na praia de Zicatela.

Do Caribe ao Pacífico

2010-08-06T16:39:00.004+02:00

Poidemos sair da illa. Frankie non correu moito e a volta a Tórtola foi ben.

As illas que non lle interesaron a Colón

2010-08-01T16:26:00.002+02:00

Para chegar a nosa illa hai que voar a illa de Puerto Rico (aeroporto internacional), e logo dende alí coller outro avión ata Tórtola (illas Británicas). Dende Tórtola hai que coller una taxi de auga e ir ata a pequena illa de Jost Van Dyke. Maña cedo temos que desandar o camiño, voltar a Tórtola nun taxi de auga, Antón insiste en que non lle pague ao piloto si corre moito, vamos si vai saltando por riba das ondiñas, como cando viñemos, logo voar a Puerto Rico e dende alí ir a Miami, a nosa escala de dous días, antes de ir a México D.F.

Unha ollada a intevención do home na paisaxe

2010-07-31T16:42:00.006+02:00

A asociación de Turismo Rural da Ribeira Sacra Ourensá, que agrupa dende casas rurais, que dan habitacións individuais, ata apartamentos e casas que se alugan completas e é unha mostra bastante amplia da oferta hoteleira da Ribeira Sacra, ven de producir un exposición moi ambiciosa culturalmente que leva por título “Os que habitan en nós”, comisariada por Sabela López Pato.

A exposición estará no castelo do Castro do 5 de agosto ao 31 de octubre deste ano. A inauguración será o xoves día 5 de agosto ás 17h. Espero poder vela a finais de agosto, se me podo achegar ata o Castro. Parece unha moi boa iniciativa e hai que felicitar aos directivos da asociación Turisacra (Adolfo, Nini e Manolo…) representates da pequena industria turística en alza que ten que apostar pola calidade como obxetivo que pode axudar as institucións locais a xerar contidos culturais como esta iniciativa.

Dín os seus organizadores que “ A Ribeira Sacra, como toda Ga¬licia, foi, cando menos desde a Idade do Ferro, unha área xeo¬gráfica marcadamente agraria. As sociedades campesiñas que a habitaron deixaron a súa pegada. Os aterrazamentos, os socalcos e os cómaros labrados nas abas do canón do Sil teñen a súa orixe na alta Idade Media e configuran unha arquitectura monumental á altura do Románico. A superviven¬cia da comunidade campesiña tra¬dicional ata os anos sesenta do s. XX permitiu que este patrimonio se conserve na actualidade, devolvéndonos a mirada e as mans de todos aqueles que o fixeron posible e habitan aínda hoxe dentro de nós. “

“Os que habitan en nós son todos os seus ecos, nas vides, nos castiñeiros, nos muíños, nos fornos, nos sequeiros, nas hortas, nas touzas, nas tapadas, nos lameiros, en América, na guerra, na represión, nos encoros, en Suíza, no gando, en nós.”