Horacio, os tempos da orella

O cancro pudo finalmente co Horacio. Desaparece do Castro e O Prado unha figura querida da súa xeografía humán. Pecha definitivamente o mundo do Patín de Soto. Lexos quedán os días de gloria onde era tradición comer a orella, mollar o pan no aceite, mixturado co pimentón maragato e o sabor da orella. Dise que San Pedro deixouno pasar logo de confesar a fórmula máxica do seu licor café.

A tulipomanía

No século XVII o prezo dos tulipáns creceu de xeito descontrolado xerando unha das primeiras burbullas da historia. Os tulipáns de cores eran tan apreciados que o valor dun só bulbo igualaba ao dunha casa no canle.

A lingúa das volvoretas

A primavera non chegou ainda a Ámsterdam. O frío húmedo traspasao todo. Última viaxe en bicicleta ata o botánico. Os mil viaxes dos holandeses trouxeron, dende fai catro séculos, moitas espécies de árbores e prantas de ultramar. Hai un nenúfar de case 5m, un fento do tempo dos dinosaurios, un hábitat tropical fermosísimo cunha 

pasarela para poder pasear pola parte alta dos árbores, no punto de vista dos monos. O invernadeiro das volvoretas tivo moito éxito entre os meus, poidemos ter nas mans algunhas, ver a súa lingúa en espiral, ca que van lambendo por todo o seu hábitat artificial. En lembranza mercamos algunhas semillas de tulipáns para prantar no noso xardín mediterráneo. 

Os herdeiros de J. Cruyff

A final contra Holanda tivo revancha entre Antón, Mariña, Helena, Lucía e os nenos nativos que apareceron pola praza que había a carón da nosa casa. Grandes partidos, antes de sair a pasear, e a volta, ata altas horas, desagraviaron ós holandeses da paliza do mundial.

En bicicleta por Ámsterdam.

Nunha terra cha como a Holandesa a bicleta é o mellor medio de transporte. Todo está preparado na cidade de Ámsterdam para este vehículo. Os nativos amosan un gran dominio da bicicleta, que as veces fai temer polas nosas vidas.

As escadas

As casas en Ámsterdam son pequenas, e as escadas non poden ocupar moito, por eso teñen moita pendente, case como as dos barcos. Son moi fermosas, pero tamén perigosas. Non é doado quedarse dudando no medio, non hai descansiño.

A Compañía Holandesa das Indias.

Alá polo século XVIII un barco coma éste, da Compañía Holandesa das Indias, fundiuse frente as costas inglesas cando ía camiño de Indonesia. No porto de Ámsterdam pódese visitar unha réplica do barco fundido, ver a súa distribución, como eran as mercancías que transportaba, as especias, como se alimentaban, como vivía o capintán, as súas adegas, a cociña, unha achega a estes viaxes a ultramar en busca das especias que tanto enriqueceron a esta cidade.

A casa de atrás.

Ana Frank estivo encerrada cos seus familiares e acollidos durante dous anos na casa de atrás, ata que foron delatados. Vendo a que viña o seu pai mercou esta casa para desaparecer chegado o momento. A esa outra casa accedíase dende as oficinas da fábrica de mermeladas, a través de unha porta agochada por un mapa e unha estantería móvil. Ana pasaba moitos momentos no faiado da casa, e animábase vendo como ía cambiando o castaño que se vía dende a súa fiestra. O seu diario converteuse en voz e lembranza de miles de cidadans atropellados pola barbarie humán.

Ámsterdam, concentración de talento.

No século XVII, logo da ruptura con España, en poucos anos, Ámsterdam covertese ña cidade máis rica do mundo. Nesa sociedade da tolerancia froreceu a economía e a cultura, e deu lugar ao século de ouro de Ámsterdam.

É curioso que a base do éxito foi a concentración de talento dos expulsados pola relixión doutros países. A Ámsterdam foran a parar os sefardíes expulsados de España e Portugal, os hugonotes expulsados de Francia e os protestantes expulsados de Amberes.

A leiteira de Vermeer

Cando a pintura aposta pola temática do cotidiano. Unha escea íntima dunha leiteira e o pan, elentos da casa cun tratamento da luz que ven dunha fiestra lateral, daquela moi novedoso, e que logo tivo tanta influencia na linguaxe da fotografía e do cine.

Polos países baixos.

Antón e Mariña espertarón moi cedo, emocionados ca nova casa de Amsterdam, pola que intercambiamos a nosa. Creo que lles gusta viaxar, bueno sobre todo explorar os xogos dos nenos da casa, dormir na súa habitación, flipan co colchón de auga, andan a construir unha cidade cas pezas que atoparon, máis ben tres cidades, Ratonia, Trebol e Disney. Nesta cidade dos países baixos a bicicleta é a clave para moverse. Hoxe, si o tempo o permite, alugaremos bicicletas e iremos ata o centro a descubrir a cidade dos canles.
A nosa casa, por unha semán, ten unha fermosa vista sobre un parque interior con árbores centenarios, pertence a unha urbanización dos anos trinta, unha fermosa cidade xardín, con moitas zonas verdes, sen valados, con grandes fiestras abertas ao exterior, seguindo as reglas do calvinismo.  Todas as casas co seu banquiño diante, para sair a tomar o sol e charlar ca xente. 

Manzaneda nos 70

Mentres paseábamos por riba do lago xeado de Saint Morizt, cunha sensación máxica e inquietante, cóntolles  ós meus unha visita a Manzaneda a finais dos anos 70 cuns clientes do noso restaurante, que non ían a esquiar, pero gustáballes camiñar pola neve como hoxe a nós. Fabiola tiña 7 anos e eu 6, queríamos coñecer esta Serra. Lembro que íamos nun Renault 8, branco, ata Estación, ou o que era entón Manzaneda.  O coche ía con cadeas, as estradas non estaban preparadas. Había soio un refuxio onde acollerse e tomar algo quente. O día voltouse  gris, nevando sen parar, sen case visibilidade,  sen poder sair do coche. Que frío, nunca se me esqueceu esa viaxe. A vestimenta non era adecuada para esas temperaturas, xogamos un anaco ca neve e en pouco tempo as nosas roupas acabaron traspasadas e molladas. Era o principio da neve, os de Vigo e A Coruña estaban a descubrirnos e nós empezábamos a ter curiosidade polo noso entorno.

Por fin

Por fin Mariña patinou en Celerina.

Perto do ceo

Sábado, terceiro día infiltrados neste mundo da Jet Set, e nunca mellor dito, ata eiqui chegan os que poden nos seus avións privados a aterrar nun dos aeroporto máis altos do mundo. Hai que velo.
Era mediodía e tocaba meter algo quente no corpo. O restaurante Il Paradiso está formado por impresionantes terrazas en varios niveis. Agochados en mantas, mentres neva, nós tomamos unha sabrosa sopa de osos dos Grisones e asistimos ao expectáculo da natureza. As vistas sobre a lagoa xeada de Saint Moritz son moi fermosas. O momento é conmovedor.
Pola tarde tomamos un coctel no Palace, centro neurálxico da vida desta sofisticada vila dos Alpes. Antón e Mariña dín que lles lembra a unha igrexa. Alí cruzámonos con Sir Norman Foster e a nosa paisana Elena Ochoa. Rematamos a nosa copa e abandoamos esta capilla, que non é a nosa.

Piz Nair, un café nas alturas.

A nosa cabina estaba chegando a cima de Las Trais Fluors, a 2600m de altitude, Mariña achegouse a mín, e en baixiño, díxome, "papa creo que non me lembro como se esquía.".
--Tranquila é como andar en bicicleta, non sabes como mantés o equilibrio, pero cando te pos non cas ao chan. O esquecemento durou varias caidas, logo foi increible esquiar con Mariña e Antón durante moitos kilómetros por pistas azues e roxas, que eran como negras, dí Charo, polo menos eu vinme negra. Un día fermoso por Marguns, Corviglia e Piz Nair mentres lucía un sol xeneroso.

Celerina

Mariña espertou cedo, como sempre, ilusionada por correr as cortinas e descubrir as montañas de día. Antón confirma que a paisaxe merece a pena. Oscuridade ata que o sol supera as cimas brancas e ilumina o noso val con unha potencia que nos deslumbra. Viaxar, chegar a un lugar novo, do que sabemos ben pouco. Ir encaixando as primeiras pezas, ata que o puzle vai tomando forma.

No val de Engadina.

Se non hai nengún atranco maña, e Rayanair quere, voaremos a Milán, e dalí a Celerina, no val de Engadina, en Saint Morizt, a 1800m de altitude. Días de Sol e deporte, neste vello país dos Alpes. Unha viaxe cos nenos ao corazón do inverno.

Contaxio

Película de temática apocalíptica, moi ben feita, con un gran reparto, do director Steven Soderbergh. Un virus que se contaxia dende Hong Kong a todo o mundo. Logo de vela lavarás as mans sen parar, e terás moito cuidado co que tocas.

Carnestoltes, o outro entroido.

A miña cebriña espertou chea de ledicia, con ganas de meterse no corpo do entroido. "Hoxe nada de traballos... soio xugar, xugar, xugar sen parar..."
--e tí non digas nada...!
Antón non está moi ledo co seu traxe de vaqueiro. A clase votou por persoaxes de Toy Story... Charo dí que o vaqueiro era o máis fácil...pequenos, grandes problemas.

El árbol de la vida

A viaxe da vida, os anos 50, a infancia, a desilusión, a relación fillo-pai... preguntas, o cuastionamento da relixión, o sentido da vida... De todo esto trata a película que tivo unha palma de Ouro na última edición do festival de Cannes. Unha gran película escrita e dirixida polo profesor de filosofía, Terrence Malick. Mellor vela en cines. Grandes actores, boa historia e formalmente moi atrevida. Moi fermosa.