Uxía Senlle e Fred Martins en duas noites

Os amigos de caldelas estamos a traballar na organización de unha nova edición de Dúas noites no mosteiro de San Paio. Este ano estarán adicadas á música, con Uxía Senlle e mais un cantautor brasileiro, Fred Martins. A cita será os días 13 e 14 de agosto. Agardamos que veñades todos os amigos do ano pasado mais os que non puderon vir.

Uxía presentará o espectáculo, “A travesía da saudade” , que ela dirixe e que ata o de agora soio presentou en Madrid. Este espectáculo é un percorrido polas músicas de Galicia, Brasil, Portugal, e Cabo Verde. Estará acompañada polos músicos Sérgio Tannus (guitarra, cavaquinho e voz), Sergio Salles (teclados) e Paulo Silva (percusión).

Fred Martins é un novo e premiado compositor brasileiro, representante da Música Popular Brasileira, e esta é a súa primeira xira pola península. Martins acaba de lanzar o seu cuarto álbum, Guanabara.

Estamos a traballar e pronto as entradas estarán á venda a través de Caixa Galicia, como o ano pasado.

Muíños de vento

A OLLADA DO ANDRÉS BALDONEDO

Andrés mostrou os seus avances na pintura ós seus familiares, veciños e amigos cunha exposición no Centro Comarcal Terra de Caldelas que agora remata e,  así é como él ve a cousa:

"...Pinto sobre as paisaxes do Castro, os lugares míticos, como a Pena do xastre. Impresionado polo desastres do Prestige, pintei ós voluntarios limpando o chapapote. Os voluntarios, cos seus traxes brancos sobre o mar negro, cheo de chapapote, causaron en min unha forte impresión e quíxenlle facer unha pequena homenaxe. Atrevinme con algún espido, algunha mariña, paisaxes de Caldelas e estudiei as manifestacións da luz e as sombras sobre un pano branco. É a miña primeira exposición e atrévome porque estou en familia e entre amigos e espero que así se vexa."  

O galego é útil

Por un comentario de Manolita soupen do manifesto que promoven en internet uns galegos dende Londres. “O galego é útil”. Xesús Magariños e Inma Gil pretenden desmentir o mito de que o galego só é últil na Galiza. Moitos comentarios dende dentro e fora da Galiza, nos que se poden ler experiencias e anédotas moi curiosas, que mostran a utilidade da nosa lingua. “Unha maneira de gritar obviedades por internet”, din eles. Unha boa iniciativa. Parabéns.

O ciclo do pan en Quintela

Olegario xa emite na blogosfera. Abriu, non fai moito, o seu blog: Quintela e a cousa vaise animando e enriquecendo ca temática que lle é propia: o microcosmos rural, do que él foi testigo, pasando do uso do carro de madeira ao ciberespacio. Acaba de colgar unha serie de fotos que, no seu conxunto, conforman un fermoso documental sobre o ciclo do pan. O documental remata con esta imaxe do forno cheo de vida que alimenta a vista.

Perplexidade

Xa se atopan poucos tipos que amosen tanta seguridade e fartura, como o da foto. Antonte, na entrada do parque de atraccións, do Tibidabo, cando saía cos meus cativos, no día en que para os cristiáns resucita Jesucristo, vin iste tipo desta “guisa” e pola súa estrañeza, pareceume alguén que acababa de resucitar e non daba crédito do que vía. Un resucitado, que pode que comera un asado e necesitaba do palillo para ir recuperando os cachos dun cabrito que se resistía a ser inxerido. Bueno, eu sempre que vexo a alguén co pauciño na comisura dos labios, penso nun tipo que acaba de comer ben.

Curso de saúde ambiental

Parabéns aos organizadores por traer ao Castro un curso cunha temática tan ambiciosa e interesante. Éxito de participantes e ponentes. Éxito para o Castro por exercer, de feito, de capital da “Ribeira Sacra“. O Castro como espazo de reflexión e debate. Coido que é unha boa liña na que traballar. “Cuidar a nosa terra e promover estilos de vida saudables está nas nosas mans”, é o lema deste curso. Houbérame gustado asistir, sobre todo á mesa redonda que leva por título, “Posta en valor do patrimonio natural e histórico-artístico e cultural da Ribeira Sacra: o camiño cara á sostibilidade”. Nas nosas mans está facer moitas cousas pola Ribeira Sacra, na liña da sostibilidade, ainda que hai que recoñecer, que en moitos aspectos xa se iniciou o camiño: protección de espazos naturais, recuperación de rutas culturais, recuperación do patrimonio, xestión dos residuos… no plano local, na vila, perdoade que insista, hai que valorar máis o noso patrimonio, o Casco Vello, e O Prado non pode seguir sendo un aparcadoiro. Toca por en valor eses espazos, e esa é unha boa aposta polo turismo sostible. Mudar nesta liña non é nada novedoso, é o que se está a facer en moitos lugares, con resultados positivos. No curso falouse tamén de canalizar os residuos, parece que vamos nesa liña, da a auga, protexe-las fontes, ainda hai moito por facer, botade unha ollada ás nosas fontes.

Obras na praza de O prado

Según parece o Concello vai intervir na praza, despois da semán santa. Haberá zonas peatonalizadas e ampliación de terrazas dos bares, con barandas que pechen estas terrazas. Unha intervención moi importante no corazón da nosa Vila da que apenas teño información. A ver se alguén pode facer algunha achega.
Foto Campos.

Uxía Senlle, na resistencia cultural

Na promoción de seu novo albun "Eterno navegar", Uxía veu a Barcelona e puidemos gozar da súa música na sala Luz de Gas. Lito Caramés fíxolle unha entrevista para Vieiros que paga a pena lela.

"O que aconteceu en Galiza coa desgraza do Prestige e coa reacción focalizada na Plataforma Nunca Máis foi parte dunha catarse, e non hai volta atrás. Pode estar esmorecido, latente, pero segue e seguirá. Temos que continuar traballando coas mesmas forzas, para demostrar a pulsión creativa que temos. Ten moito sentido agora reivindicar e loitar por unha realidade identitaria que se nos quere negar. Agora temos a responsabilidade histórica de loitar por todo iso, debémosllo a quen nos precederon. Pero mormente é unha cuestión de futuro. Ter unha lingua propia e defendela. Se eu non podo cantar en galego, se non podo botar man dos meus referentes identitarios, a miña vida sería moito máis pobre. Resistencia cultural. Na Radio Galega, en Vieiros, na escrita, vese a vitalidade dese movemento resistente e tamén a presenza da cultura galega no teatro, na pintura, na literatura. E a cidadanía consume esa cultura".

Cabalgando, dende Os Peares a Monte Pío.

Voltan as festas. Que corran, que corran, de novo, a empanada e o polbo e, que non falte o viño. A festa foi en Os Peares. Alí Feijóo, ca liturxia de quen é nomeado cabaleiro, no seu matrimonio con Galicia, abrazou os seus veciños, amigos e familiares e prometeu desfacer todos os “entuertos” dos levantados contra o rei. “En Os Peares conocí todo”, “Para saber estar en cualquier lugar hay que saber de dónde eres”.

Este Quixote vainos defender do abuso da lingua galega sobre o español, ise dragón, que nós quere facer voltar a era dos pailáns. Que estean tranquilos os bispos e súa feligresía, vai levantar a prohibición de rezar. A aprendizaxe na tenda, o Corte inglés de Os Peares, o coñecemento preto da clientela, vaille permitir voltar ao sistema clientelar de sempre. As costas galegas, para que protexer os 500m, dende a liña da auga; que manía, ca de auga que hai no atlántico, dende Vigo a Nova York. Novo lema: “Ningún madrileño sen casa no mar”. É un cabaleiro e sempre está cabalgando, pon en venda Monte Pío e o Gaias por 100 millóns de euros que inverte na normalización e dignificación do español na Galiza. A desfeita é grande e hai que aplicarse. As normas do habitat, ¡estes galegos!, non hai xaponeses que viven en dous metros cadrados, pois sí. Logo, nós máis ca eles, un metro, ala, a pensar; medio ambiente, que é iso, hai que pedir a axuda dos cazadores galegos, que nos comen os xabaríns, perdigóns a todo o que se move; turismo, quen inventou o das casas rurais, sen unha soia pita que poña ovos, nós, pois paciencia, seguiremos cabalgando na procura de novas ideas; seguridade social, hai que seguir conciliando o traballo público co privado…

A luz dunha gota de auga

Logo dunha primavera cálida, volta o frío
e logo a auga, que esperta os cheiros no bosque.
Moita auga este ano, non hai polémica.
Nin pedimos, nin nos teñen que dar.
Auga ben feitiña, que non fai dano,
como esas gotas que escorrean pola pranta silvestre,
que medra a carón das vías do tren.
Esas gotas que alimentan o cambio.

A lingua de amor dos galeguistas

XESUS ALONSO MONTERO

"...O problema do galego é distinto agora. Daquela era un idioma prohibido; agora é certo que se perden falantes, pero pasa algo que non pasaba antes: agora hai arquitectos, catedráticos ou directores de banco que falan galego. Nos anos sesenta en toda Galicia só se falaba galego nunha casa con status urbano e universitario, que era a casa de Antón Beiras e de Antía Cal; os demais falaban todos en castelán, comezando por Fernández del Riego, que facía o amor en castelán, e Otero Pedrayo toda a vida falou con súa nai en castelán, e Carvalho Calero faláballe en castelán á súa muller e aos seus fillos. Por que a lingua de amor dos galeguistas é o castelán? É que estaba Franco aí no medio?..." Estracto dunha entrevista a Alonso Montero en Vieiros.

Vaiche boa co auto do "Prestige"

O BNG pon en cuestión a imparcialidade da maxistrada que entende no caso do "Prestige" en Corcubión. A maxistrada está casada con un concellal do P.P. e o auto desta basase nunha peritaxe feita por un asesor do M. Fomento, de Álvarez Cascos, o que tomou a decisión que agora se xuzga.

O citroën de Feijóo, "si nos lo cenden gratis, fenomenal"

Carlos Martínez Buján, antigo profesor de dereito administrativo de Feijoo, retrata con precisión o "tipo delictivo" que se atopa detrás do préstamo de uso do citroën e que ocurriría se a cousa continuara cando Feijoo sexa presidente da Xunta.

"Eso sí, no me cabe duda alguna, en cambio, de que si, una vez nombrado presidente de la Xunta, Feijóo aceptase el préstamo gratuito del Citroën (como es su intención: "Si nos lo ceden gratis, fenomenal"), habrá cometido el referido delito de cohecho, porque como presidente no sólo tendrá atribuidas las aludidas competencias genéricas, sino que además deberá pronunciarse inevitablemente en el futuro sobre asuntos específicos que afectan a la marca francesa: tendrá que contratar con ella e incluso deberá intervenir en caso de (previsible) conflicto entre la empresa y los trabajadores. Y debo confesar que me veo obligado a efectuar esta advertencia de ilegalidad no sólo por lealtad institucional sino también porque en cierto modo me sentiría responsable indirectamente de ella, dado que, si mis cálculos no son erróneos, fui yo el profesor que explicó a Núñez Feijóo los delitos cometidos por funcionarios públicos en el ya lejano curso 1980-1981 en la Universidad compostelana."

Emigrante, de costas ao dourado

1979, na pequena e fría vila de Castro de Caldelas, a chegada de Ovidi Montllor e o pequeno equipo de rodaxe causou certo balbordo. Na mente de moitos estaba a súa interpretación en “Furtivos”, a exitosa película de Jose Luis Borau. Olegario Sotelo Blanco reflexionaba en carne propia sobre o tema da emigración e atreverase a escribir xunto con Armesto Pontón as súas reflexións sobre iste problema. De esa toma de conciencia saíu “Emigrante”, pero sobor de todo Sotelo Blanco Edicións, que naceu en Barcelona e logo trasladouse a Galicia, en certa medida deu a volta na viaxe da emigración. Moitos proxectos culturais nados do “espírito do Shangai”, aquel tren que comunicaba Galicia con Barcelona.

A emigración non é unha ganga… dí, Armesto Pontón, o obreiro, dende a fábrica de Seat, interpretando o seu propio persoaxe, a súa propia vida. Unha mensaxe actual que podería compartir calquera inmigrante Boliviano, Peruano, Polaco ou Senegalés. Non hai que esquecer que daquela o (Instituto de la Emigración) facilitaba todas as formalidades para emigrar, había unha chamada do estado a emigrar… esa maquina cas cores do estado, que tiraba da nosa xente. Salvo Mari Luz Villar e Ovidi Montllor, os outros actores non eran profesionais. O tema do himno choca, pero está clara a idea da chamada a traballar por Galicia, que no caso de Olegario foi exemplar.

Gústame a mestura da ficción e o documental. Gústame a idea de baixarse os pantalóns antes de entrar na taberna da vila para logo voltar ás carreiras de bulleiro da aldea. O emigrante interpretado polo “Grasas” mostra, como dí Manolo Gonzalez, a imaxe do dourado. O mesmo dourado que agora ven os subsaharianos ou outros pobos no primeiro mundo. A parte doce da emigración.

En Flocos, o portal audivisual galego, da Consellería de Cultura, podese ver esta curtametraxe.