Faltan 9 noites para Frend Martins

Fred Martins, día 12 de agosto, ás 22,30h.
Uxía, día 13 de agosto, ás 22,30h.

Dani poñendo todo a punto.

Osorio Castro, dous anos colaborando

Fred Martins / día 12 de agosto, ás 22,30
Uxía / 13 de agosto, ás 22,30

Federico Mompou en Caldelas

“Un compositor catalán, Mompou, estaba no 1960 en Castro Caldelas e ouviu os carros que ían e viñan na tardiña polos camiños aqueles da beira do Sil, tan alzados, e compuxo Carros de Galicia, unha peza breve, fermosísima. “ Basilio Losada, nunha entrevista a Vieiros no 2002.

Na páxina da Fundación Albéniz fálase desta visita con Carmen Bravo Roy a Vicente Risco. Tamén na páxina da Fundación Juan March Antonio Iglesias Álvarez escribe sobre "Paisajes" a obra na que se incluie esta composición de Mompou.

Faltan 12 noites

Faltan 12 noites para que se ilumine de novo o mosteiro.

A vila vai para adiante

Nunca hai mal que por ben non veña. Os cartos do Plan España -recursos que o goberno de Zapatero adica a remontar a crisis planetaria- serviron para que o concello do Castro pudera por fin acometer o proxecto de ordenación da praza do Prado. Un proxecto tan desexado e reivindicado tanto desde este blog como desde o blog da Asociación de Amigos de Caldelas, O Prado.



Coas obras que fixo o Concello, o pobo gañou un espazo sen coches nin perigos para estar, un lugar de encontro nun espazo ordeado e de calidade. E os negocios gañan moito, tamén unhas terrazas fantásticas, onde será moito mais agradable atoparse. Con este paso adiante o Castro sitúase na liña dos concellos progresistas que loitan por un uso diferente dos espacios públicos. Parabéns.

Difusión de "dúas noites"

Agora esperemos que funcione o boca-orella e poidamos pasar unhas noites para lembrar.

www.duasnoites.com

Faltan 14 noites

Fred Martins, día 12 de agosto, ás 22,30h.
Uxía, día 13 de agosto, ás 22,30h.



Prezo: 9€ / caixa galicia
12€ / media hora, antes dos espectáculos
CA AXUDA DE TODOS "DUAS NOITES" PODE CONSOLIDARSE.

Foto: Campos

Nun lugar da ría de Noia

Dicía onte un amigo da Coruña que cando voltas aos lugares da infancia, prodúcese certa frustración ao comprobar que a realidade é máis cativa ca imaxe recreada. Este verán acabamos na praia da Aguieira (a praía dos de Santiago, dín), e alí, a 100m da casa que alugan uns familiares, fumos dar un paseo por un bosque de Piñeiros, que morre no mar, como nos debuxos de Castelao, e atopámonos co campamento “Virxe de Loreto”, que aparece na foto.

Neste campamento estivemos Carlos e máis eu no 73, durante un mes. Sempre levei estas imaxes do mar, do lecer a carón da auga, do deporte, da viaxe lexos da familia, como un gran descubrimento. Neste caso, a realidade non defraudou as lembranzas deste lugar. Nin polo tamaño, nin pola beleza. A forza da natureza, as vistas á ría, as postas de sol, esta praía cas súas mareas, son sorprendentes.

 

Capa, o miliciano e Luis de Quintela, no Mnac

Xa hai algún tempo, unha entrada niste blog sobre a aparición da maleta mexicana de Robert Capa xerou certo debate sobre a autenticidade da foto “Muerte de un miliciano”, e sobre o seu significado. Dende o 7 de xullo, pódense ver no MNAC dúas exposicións de Robert Capa e a súa compañeira Gerda Taro, organizadas polo museo catalán conxuntamente co ICP de Nova York. A polémica volta a estar de actualidade nos medios. Un xornalista de “El Periódico”, Ernest Alós, basándose nunha publicación recente dun profesor da universidade do País Vasco que adicou un ano sabático a investigar e que coa axuda dos rapaces dun instituto conseguiu localizar a foto no concello de Espejo, desplazouse a Córdova. Logo de moito buscar e de falar cos mais vellos do lugar, atopou o lugar exacto onde se fixo a foto, púxoa en relación con outras que forman parte da exposición, que ata agora non se coñecían, e logo de investigar e demostrar que nese lugar non houbo enfrontamentos os días que o fotógrafo estivo alí, chegou a conclusión de que o xoven Capa -que tiña imaxes de refugiados saíndo do cercano pobo de Cerro Murriano, pero non fotos de combates- andaba á busqueda desa imaxen que lle faltaba para completar á súa reportaxe e, como non a tiña, montouna. A foto mitificouse e pronto foi o símbolo da guerra civil. Capa pasaría o resto dos seus días xogándose a vida, achegándose moito ao toro, para purga-la culpa da suposta montaxe. A foto que acompaña esta entrada foi tomada no acto de inauguración desta exposición nas salas do Mnac, e o persoaxe da foto e o caldelao Luis de Quintela, coa súa compañeira Roser, que andaba por alí a seguirlle os pasos á memoria da guerra civil.

Xa están as entradas de "dúas noites" a venda

Fred Martins / día 12 de agosto, ás 22,30
Uxía / 13 de agosto, ás 22,30

Xa se poden mercar as entradas de "dúas noites de música", a través de Caixa Galicia con un prezo de 9€. Si se espera a mercalas na taquilla o prezo é de 12€. Ainda que temos que pagar a comisión pola venda a través deste servizo, a venda anticipada, danos certo marxen para poder organizarnos e prever a asistencia. Van a ser dúas noites moi fermosas, nas que esperamos contar con todos os amigos do ano pasado e facer novos amigos para ir consolidando esta iniciativa.

Uxía e Fred Martins en duas noites de música

Fred Martins / día 12 de agosto
Uxía / 13 de agosto



Os amigos de caldelas estamos a traballar na organización de unha nova edición de Dúas noites no mosteiro de San Paio. Este ano estarán adicadas á música, con Uxía Senlle e mais un cantautor brasileiro, Fred Martins. A cita será os días 12 (Fred) e 13 (Uxía) de agosto. Agardamos que veñades todos os amigos do ano pasado mais os que non puderon vir.

Uxía presentará o espectáculo, “A travesía da saudade” , que ela dirixe e que ata o de agora soio presentou en Madrid. Este espectáculo é un percorrido polas músicas de Galicia, Brasil, Portugal, e Cabo Verde. Estará acompañada polos músicos Sérgio Tannus (guitarra, cavaquinho e voz), Sergio Salles (teclados) e Paulo Silva (percusión).

Fred Martins é un novo e premiado compositor brasileiro, representante da Música Popular Brasileira, e esta é a súa primeira xira pola península. Martins acaba de lanzar o seu cuarto álbum, Guanabara.

Estamos a traballar e pronto as entradas estarán á venda a través de Caixa Galicia, como o ano pasado.

Muíños de vento

A OLLADA DO ANDRÉS BALDONEDO

Andrés mostrou os seus avances na pintura ós seus familiares, veciños e amigos cunha exposición no Centro Comarcal Terra de Caldelas que agora remata e,  así é como él ve a cousa:

"...Pinto sobre as paisaxes do Castro, os lugares míticos, como a Pena do xastre. Impresionado polo desastres do Prestige, pintei ós voluntarios limpando o chapapote. Os voluntarios, cos seus traxes brancos sobre o mar negro, cheo de chapapote, causaron en min unha forte impresión e quíxenlle facer unha pequena homenaxe. Atrevinme con algún espido, algunha mariña, paisaxes de Caldelas e estudiei as manifestacións da luz e as sombras sobre un pano branco. É a miña primeira exposición e atrévome porque estou en familia e entre amigos e espero que así se vexa."  

O galego é útil

Por un comentario de Manolita soupen do manifesto que promoven en internet uns galegos dende Londres. “O galego é útil”. Xesús Magariños e Inma Gil pretenden desmentir o mito de que o galego só é últil na Galiza. Moitos comentarios dende dentro e fora da Galiza, nos que se poden ler experiencias e anédotas moi curiosas, que mostran a utilidade da nosa lingua. “Unha maneira de gritar obviedades por internet”, din eles. Unha boa iniciativa. Parabéns.

O ciclo do pan en Quintela

Olegario xa emite na blogosfera. Abriu, non fai moito, o seu blog: Quintela e a cousa vaise animando e enriquecendo ca temática que lle é propia: o microcosmos rural, do que él foi testigo, pasando do uso do carro de madeira ao ciberespacio. Acaba de colgar unha serie de fotos que, no seu conxunto, conforman un fermoso documental sobre o ciclo do pan. O documental remata con esta imaxe do forno cheo de vida que alimenta a vista.

Perplexidade

Xa se atopan poucos tipos que amosen tanta seguridade e fartura, como o da foto. Antonte, na entrada do parque de atraccións, do Tibidabo, cando saía cos meus cativos, no día en que para os cristiáns resucita Jesucristo, vin iste tipo desta “guisa” e pola súa estrañeza, pareceume alguén que acababa de resucitar e non daba crédito do que vía. Un resucitado, que pode que comera un asado e necesitaba do palillo para ir recuperando os cachos dun cabrito que se resistía a ser inxerido. Bueno, eu sempre que vexo a alguén co pauciño na comisura dos labios, penso nun tipo que acaba de comer ben.

Curso de saúde ambiental

Parabéns aos organizadores por traer ao Castro un curso cunha temática tan ambiciosa e interesante. Éxito de participantes e ponentes. Éxito para o Castro por exercer, de feito, de capital da “Ribeira Sacra“. O Castro como espazo de reflexión e debate. Coido que é unha boa liña na que traballar. “Cuidar a nosa terra e promover estilos de vida saudables está nas nosas mans”, é o lema deste curso. Houbérame gustado asistir, sobre todo á mesa redonda que leva por título, “Posta en valor do patrimonio natural e histórico-artístico e cultural da Ribeira Sacra: o camiño cara á sostibilidade”. Nas nosas mans está facer moitas cousas pola Ribeira Sacra, na liña da sostibilidade, ainda que hai que recoñecer, que en moitos aspectos xa se iniciou o camiño: protección de espazos naturais, recuperación de rutas culturais, recuperación do patrimonio, xestión dos residuos… no plano local, na vila, perdoade que insista, hai que valorar máis o noso patrimonio, o Casco Vello, e O Prado non pode seguir sendo un aparcadoiro. Toca por en valor eses espazos, e esa é unha boa aposta polo turismo sostible. Mudar nesta liña non é nada novedoso, é o que se está a facer en moitos lugares, con resultados positivos. No curso falouse tamén de canalizar os residuos, parece que vamos nesa liña, da a auga, protexe-las fontes, ainda hai moito por facer, botade unha ollada ás nosas fontes.

Obras na praza de O prado

Según parece o Concello vai intervir na praza, despois da semán santa. Haberá zonas peatonalizadas e ampliación de terrazas dos bares, con barandas que pechen estas terrazas. Unha intervención moi importante no corazón da nosa Vila da que apenas teño información. A ver se alguén pode facer algunha achega.
Foto Campos.

Uxía Senlle, na resistencia cultural

Na promoción de seu novo albun "Eterno navegar", Uxía veu a Barcelona e puidemos gozar da súa música na sala Luz de Gas. Lito Caramés fíxolle unha entrevista para Vieiros que paga a pena lela.

"O que aconteceu en Galiza coa desgraza do Prestige e coa reacción focalizada na Plataforma Nunca Máis foi parte dunha catarse, e non hai volta atrás. Pode estar esmorecido, latente, pero segue e seguirá. Temos que continuar traballando coas mesmas forzas, para demostrar a pulsión creativa que temos. Ten moito sentido agora reivindicar e loitar por unha realidade identitaria que se nos quere negar. Agora temos a responsabilidade histórica de loitar por todo iso, debémosllo a quen nos precederon. Pero mormente é unha cuestión de futuro. Ter unha lingua propia e defendela. Se eu non podo cantar en galego, se non podo botar man dos meus referentes identitarios, a miña vida sería moito máis pobre. Resistencia cultural. Na Radio Galega, en Vieiros, na escrita, vese a vitalidade dese movemento resistente e tamén a presenza da cultura galega no teatro, na pintura, na literatura. E a cidadanía consume esa cultura".