Mostrando las entradas para la consulta xoán bautista ordenadas por relevancia. Ordenar por fecha Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas para la consulta xoán bautista ordenadas por relevancia. Ordenar por fecha Mostrar todas las entradas

viernes, diciembre 28, 2007

As fotos da emigración


Esta foto, do 1966, da Concha de Bustelos, aparentemente simple, sen ningunha intencionalidade artística non era unha foto calquera. A maioría das fotos que facía Xoán Bautista Sotelo Blanco, nos sesenta, eran por necesidade: a foto da familia numerosa, as fotos para os diferentes documentos oficiais, ou para alimentar a lembranza dos que emigraron para mellorar a súa situación económica. Concha cumprira once anos e a foto facíase para enviar a súa mai que se atopaba traballando en Alemania. Esta foto ten a virtude de lembrarnos o noso duro pasado como emigrantes polo que non nos é dificil entender as razóns dos que agora nos visitan por causas diferentes ás do turismo.

viernes, agosto 24, 2007

Pepita Sotelo, unha nova mocidade aos 65 anos


Onte, Antón preguntoume como se facían as películas. Eu resposteille que cortando e pegando. Cortando e pegando cachiños de imaxes. Algo parecido ao que facía a aboa Pepita cando era nova e era costureira. Reciclaba a roupa… dunha sotana, de boa tela, facíalle unhas faldas á Ana e á Luz… dun abrigo grande e roto saían unhos abriguiños para os cativos. Antón dixo:
—“entón a aboa era como un mago”.
—Algo así…!
Na fronteira dos 20 casou co Xoán Bautista, que levaba cinco anos de fotógrafo polos pobos e aldeas. Apañou moitos cubos de auga dende a fonte vella ata a sua vivenda-obradoiro nunha casa alugada á Martina, detrás dos ultramarinos do Glorioso. Alí nacemos nós, nun espazo de perto de 30m2. O meu pai facía fotos nas festas ós mozos e mozas e, antes de que rematara ésta, o retratista xa estaba de volta coas fotos reveladas e preparadas para entregar e cobrar. Sí, daquela eso era maxia e a Pepita era a axudante do mago. Na metade dos sesenta lanzouse aos fogós dunha cociña e a maxía do restaurante atrapouna perto de 35 anos. Hoxe cumpre 65 anos e para todos nós é un exemplo de vitalidade e optimismo. Ela asegura que está a vivir unha segunda mocidade. O segredo está na maxia que cada un lle pon á vida. ¡Parabéns!

jueves, agosto 16, 2007

A tuna no Castro


O Pontelouco chega iste sábado. Para os que esqueceron que foron xóvenes…Tamén había festivales no Castro na súa mocedade. Poñíanse loucos hai 40 anos os mozos e mozas con “clavelitos de mi corazón”? Difícil de imaxinar…mais baixo esas capas e esa apariencia tan relambida, eses tunos podían ser mais canallas que Sabina. E si os pais non son capaces de imaxinar o que fan os seus fillos nos momentos de diversión, tamén aos fillos costanos imaxinar o que podían facer os nosos pais. Para poñerse loucos!
No tempo desta foto, cando o mundo estaba xa na idade do vinilo e por eiquí ainda estabamos no da pedra e había para todos comunión dominical, algún guateque habería no Castro, ao ritmo de Elvis ou dos Beatles. Entón por Galicia sonaban os Tamara, e tamén Miro Casabella e Andrés Dobarro, e Juan Pardo e Amancio Prada…
Foto de Xoán Bautista Sotelo Blanco.

sábado, septiembre 08, 2007

Castro Caldelas, as festas, o irrio e os cabezudos


Dende a nosa casa da Rúa Jose Antonio, antes Rúa Progreso, escomenzaba a escoitarse a banda de Alongos e os foguetes. Non pudéramos ir a recibi-la A Pena, pero ainda podíamos incorporarnos a altura do “Trespés”. O meu pai andaba fora facendo fotos a quen quixera retratarse. A miña mai estaba emocianada pola chegada da banda. Para ela, o paso dos anos, marcábaos a entrada da banda pola estrada de Ourense. Un arrepió subíalle por todo o corpo; era a consciencia de estar viva. Saímos a estrada, o Sr. Abelino, dos últramarinos estaba cun pito na boca e cas mans nos petos, un pequeño sorriso na súa face mirando para os de Alongos que son como da familia, logo de tantos anos vindo á vila. Moita xente acompañaba a banda que continuou ata a airexa.


Onte foi o día sete de setembro e a festa pilloume lonxe. Contaronme a chegada da banda e, xogando co tempo, imaxineu a súa entrada a finais dos sesenta cando o meu pai fixo a foto do irrio e dos cabezudos, mentres eu os miro por detrás imaxinando quen se agocha dentro desas enormes cabezas. Polo que se ve manteño a distancia suficiente por medo as súas cañas. O irrio, con pito quixo fotogrfiarse ca cámara Zeis Ikon ca que meu pai empezou a fotografiar.

Pensámos en ir as festas pero o forte ruido e a dexeneración na que rematou a posta en escea da modernidade, (exceso de tombolas, forte ruido dos coches eléctricos..., desorden…etc), fixo que non contara ca maioría suficiente para tal iniciativa e eso que, iste ano, o tempo prometía. Espero que ista imaxen poida axudar a facer moitas recreacións da festa dos Remedios, según cada quen a viviu, máis alá ou máis aca do transformador. Boas Festas.

Foto de Xoán Bautista Sotelo Blanco (Castro Caldelas 1968)

sábado, marzo 03, 2007

Mulleres na neve


Foto de Xoán Bautista Sotelo Blanco (de finais dos anos sesenta) atopada no arquivo da familia Campos. Un grupo de mulleres movense para entrar en calor ou para xogar ca neve. Ledicia dun día de neve. A beleza do contraste entre a neve que todo o unifica, simulando o aletargamento da vida e o movemento das mulleres que transmite unha forte idea de vida. A foto está feita no antigo xardín da nosa casa do Castro, antes de construir a ampliación do hotel. As vistas a ribeira eran fabulosas e o espacio anexo a casa foise convertendo nunha ampliación descuberta do estudio que o meu pai tíña nos baixos e que nós chamávamoslle "a fotografía".

viernes, diciembre 08, 2006

Inverno en Castro Caldelas


Inverno. Xoán Bautista Sotelo Blanco, o fotógrafo, meu pai, posa no Toural, sobre o tanque da auga que ven do Burgo. Son principios dos anos setenta. Cando a neve era un elemento máis da paisaxe invernal. O Castro baixo a neve. O tempo detido. As agullas do frío, arrecendos cincentos, lumes. Noites baixo moitos cobertores de lá. O inverno devolve eses sabores que traspasan o tempo.
Anuncian neve tras-los días de chuvia. A auga tan esperada caeu a moreas. Nos derradeiros días, moitas noticias teñen que ver ca auga. Algunhas falan de desastres. Fortes chuvias, inundacions. Outras son boas. Por fin os encoros están cheos. No Castro, o Concello tamén anda na auga. Están a mudar as tuberías vellas, que eran de uralita. Por fín. Despois de tantos anos de escoitar decir que a uralita provoca cancro. Ben é certo que as condicions políticas do país non axudaron ó concello socialista, ( o Castro irreductible como o poboado de Obelix e Asterix) a acometer obras desta envergadura. Agora que o contexto mudou e por fín hai outra sensibilidade, esperemos que non sexa demasiado tarde para reaccionar.

sábado, noviembre 04, 2006

Mozas de Caldelas con mantilla española



A foto foi atopada nos arquivos persoais da Margarita e da familia Movilla. Está feita polo meu pai, Xoán Bautista Sotelo Blanco, no adro da airexa, diante do cruceito, alá polos anos 60. As mozas representan a "flor e nata" da vila. Entre as mozas poido identifica as seguintes: Margarita, Aurorita, Cachí, Macuca, Piediña, Isabelita, Manolita, Marisa Amor e María Mercedes...; Cubren a cabeza e os hombros coa tradicional mantilla española negra e algunhas combinan esta mantilla coa peineta negra, posiblemente, de carey. Na man a maioría levan un rosario. Os texidos, encaixes, da mantilla, soían ser de Blonda, Chatilly e Tul e estaban feitas con formas vexetais bordadas. A mantilla negra soía levarse en acontecementos sociais, bodas (mantilla branca), actos relixiosos, funerais; o longo da mantilla debía ser proporcional á persoa que a viste. Pola parte dianteira tiña que chegar ata altura das mans e pola parte traseira uns dedos por baixo da cadeira. Nunca debe ser máis longa ca falda. A mantilla parece que representaba certo recollemento, propio, por exemplo, da seman santa. Soia ser un pequeño tesouro nas familias e gardabase envolta en papel de seda.

A moza segunda, escomenzando polo lado esquerno, vai cos brazos descubertos, en contra do protocolo polo que, según me contaron, armouse unha boa. Así eras as cousas.

Para moitas persoas a mantilla española representa un elemento típico do folclore franquista. Agora utilizase pouco ainda que hai famosos diseñadores de moda que a utilizan nos seus pases de modelos e persoaxes famosos das revistas do corazon, lucenas cando visitan o Vaticano.

lunes, septiembre 04, 2006

Esmorga no Frade


Non había case televisións e os mozos formaban corro e cantaban. Según rezan os calendarios da parede estamos no 1960. Fai frio, ainda que os mozos están perto da salamandra. Entre o cava e o canto vaise entrando en calor. Tocan a guitarra o Luisiño Amaro (serradeiro) e o Xexus Losada, que tiña un comercio nos baixos da casa de Don Gonzalo. Xosé (da tenda Campos) xunto con outros mozos poñenlle voz a música. Polo número de botellas que hai na mesa parece que a festa está ben animada cando aparece o retratista.

O Bar Frade estaba nos baixos da casa de Doña Fe (Carretera de Ourense, 2) onde antes estivera o comedor da famosa pensión Celta, (da que pronto falaremos), fundada por Doña Fe e o Manolo, conductor do autobús que ía do Castro a Monforte. O local era rexentado polos pais do David, que tiñan tamén un servicio de gasolina na praza. Foto de Xoán Bautista Sotelo Blanco, atopada nos arquivos persoales do Campos e do Luisiño.

viernes, septiembre 01, 2006

O irrio e os cabezudos


Agora que falta pouco para que comencen as festas dos remedios aproveito para compartir esta foto dos cabezudos. É unha foto de Xoán Bautista Sotelo Blanco feita na rúa pequena. A foto retrata os coñecidos cabezudos dos anos sesenta. O gordo, a moñitas, o irrio peliqueiro, o flaco e o outro non sei ? A señora da dereita é a Sra. Aurora do Bolés. A dulceira dunha época. No forno do Luis (O páxaro) facía maravillosas tartas de boda, roscós, bicas, das de verdade, brazos de xitano, boliños e moitas máis cousas. Seguramente os cabezudos e o irrio, cansos de tanto troulear, decidiron facer unha paradiña onda Sra. Aurora para que lles dera algún doce.


DEBATE/PEATONALIZACIÓN CALDELAS
200 firmas pola peatonalización

domingo, julio 30, 2006

Mozos de festa


Case non había coches e o normal era ir dun lado para outro nas vestas que cada casa tiña. Ir a ver unha moza a ribeira. Mercar unha fouciña en Quiroga. Ir as feiras. Lembro as feiras de entón con vestas atadas por todos os recantos da vila mentres esperaban os homes que apuraban un trago nas tabernas, negociaban cos tratantes ou gastaban algunhas moedas da venda dalgunha vaca ou porco. Os mozos cabalgaban con moita elegancia e soltura pois dende nenos convivian cas vestas e cabalos da casa. Como se ve ían ben elegantes e sempre levaban unha manta pra volta, a noitiña, cando o fresto chega a ser frio. A foto foi feita por Xoán Bautista Sotelo Blanco. O mozo da esquerda é o Raúl dos Espiñeiros, o do medio é o Hilario de Mazaira e o da dereita é o Antonio de Alende. Un dos sitios onde os mozos soían acudian cas vestas era a festa de San Xoan de Rio e a festa do San Pedro do Burgo.

O tabeiron da modernidade


Mozas de Caldelas. Foto feita por Xoán Bautista Sotelo Blanco. A finais dos sesenta as mozas e mozas soianse retratar diante de motos e coches como símbolo da modernidade. Esta foto, xunto con outras, foron atopadas en Mazaira no album dos recordos da Carmiña do Bolero.