Esta noite, Chicago, no Tívoli.

Enviado desde mi iPhone

Carlos no Eixample

Anda estes días o actor galego Carlos Blanco por Barcelona. Xa case non se fan pelis, pero él non para de traballar. Roda en Santa Coloma "La estrellla", primeira película de Alberto Aranda, mergullado no barrio máis multiétnico da cidade. Fai tempo que non nos vemos. Carlos é un tipo cheo de mundos, un pracer parolar con él. Esta cidade deslumbra, dí, eu digolle que teña cuidado ca sangría, quen sabe o que lle meten...!, lamenta Carlos que a xente non saude no hotel onde se aloxa... na Illa de Arousa ainda non se perdeu esa parte da humanidade. Soio se lle nega o saudo aos enemigos.

Enviado desde mi iPhone

Unha tarde de setembro

Ás antigas golondrinas do peirao de Barcelona sumanselle hoxe modernos catamaráns nos que se pode dar unha volta ata ver o perfil completo desta cidade. O seu capitán Gonzalo, un asturiano que pescou con barcos galegos nos sete mares, conduce con suavidade iste gran veleiro. Antón vai na punta disfrutando deste navegar tranquilo, superando o medo ós barcos.

Porto Quilmas

Lembranzas do verán. Porto Quilmas. Carnota. Galicia.

Cidade Blade Runner

De lonxe, esta pranta química que está perto de Lleida, cando pasas pola A-7, parece unha cidade de estética Blade Runner, a película de Ridley Scott.

O Papa e o teatro clásico

O Papa en Madrid sairá de novo a escea, traxes, decorados, papamóvil, iconografía do imperio román..., fai tempo que repite a mesma función, liturxía moi traballada ao longo dos tempos, hoxe en decadencia... postos a ver teatro prefiro o Corral da Comedia en Almagro. Pasamos por alí na nosa viaxe, pero as representacións son os fins de semán, e o festival en en xullo.

Enviado desde mi iPhone

De Mérida a Almagro

Deixamos Mérida, a pequena Roma, como lle decían entón. Tivo o seu explendor entre o século I e II. Ca decadencia do imperio roman veu tamén a decadencia desta cidade, capital da Lusitania. Cruzamos a enorme veiga que subministraba unha agricultura variada a Emerita Augusta, logo muda a paisaxe verde da veiga polas acineiras e os porcos que nós acompañan case ata Almagro.

Enviado desde mi iPhone

"O Polico", perfil dun caldelao.

Se non saes nunca de Ítaca vives sempre nos brazos de Penélope, as sereas no Castro son de montaña e a memoria non é tan fráxil. Polico é contemporáneo meu. O 64 deu bo viño e xente coma mín e como él. É das poucas persoas que sempre atopo no mesmo lugar do tempo, o mesmo sorriso e a mesma actitude ante a vida. É Polico porqué xa o era o seu pai. Mentres bebemos uns llintonis no "Listo" e fuma sen parar cóntame as súas conquistas interiores... as cousas de agora e de antes... o que non se ve, o tempo que pasa, máis parece estar detido.

Enviado desde mi iPhone

Atopan tesouros na Ribeira Sacra

Afirman Víctor e Eduardo, os arqueólogos que están traballando na necrópolis rupestre de San Vítor, en San Lourenzo de Barxacoba (Parada do Sil), que a primeira idea que non se sustenta é a do aillamento destas terras. A través das excavacións, da información dos mosteiros e das lendas estes arqueólogos van trazando as liñas de investigación sobre o mundo da alta idade media nesta zona da Ribeira Sacra. A través do seu blog "sanvitordebarxacoba.wordpress.com" podesen seguir os seus descubrimientos, investigacións, actividades e incluso concertar unha cita para visitar as excavacións. Unha gran aventura para saber un pouco máis sobre os moradores destas terras.

Enviado desde mi iPhone

Castro de Baroña

Di Estrabón que os habitantes deste castro eran "belicosos"...,pode que non fora doado romanizalos, o que é seguro e que tiñan medo, moito medo, a vida non debía de valer un can...dúas murallas, a topografía desta pequena península e a dureza do mar que a rodea dinos que era un bo lugar para defenderse, vivir, pescar peixe e marisco. E a auga...?, de onde viría. Paga a pena achegarse ata alí e sentir a forza da natureza e a pegada da cultura castrexa.

Enviado desde mi iPhone

O que move ao home

Antón, gustouche o paseo de onte...?, si, e gustache Alba...?, está ben... é graciosa.

Nin Antón, nin Mariña se queixaron onte das subidas as cimas de Muros e Carnota en busca de castros, petroglifos e escritos nas pedras. Guiados por Juan e na compañía de Alba e Andrés vamos seguindo a pegada dos homes daquel tempo. Penso no que movía ós homes do neolítico a subir ata estas cimas do fin do mundo a escribir nas laxes e rochos. Debuxos de barcos, figuras humáns, espiráis que representan o tempo... os ciclos, o control das estacións, como moitas culturas a observación do tempo para poder controlar a agricultura.

Enviado desde mi iPhone

Praia da area maior

Enviado desde mi iPhone

Pozas na praia de Carnota

Unha primeira ollada a grandiosa praia de Carnota, con Juan e Salomé, xornalistas, amigos vellos, anfitrions, resgatados do tempo, boa conversa..., sempre que poden escapan estas terras duras e fermosas do fin do mundo, a apropiarse da súa luz, do seu orballo, dos seus montes, dos seus olores e sabores.

Enviado desde mi iPhone

Scoott Bankert e os nomes

Scott Bankert, profesor de cine na univerdidade de Nova York, que casou ca miña prima Debby anda estes días facendo un traballo en París. Onte recibín un correo no que amosa a súa preocupado por unha nova que leeu por ahí. Pareceme interesante compartilo en máis alá...

"...pero que miedo tengo yo – te imaginas si combiaria los nombres de los pueblos de galego para castellano. No es possible, no? Los nombres indican el sabor del región – la alma, la faceta secreta y mistica de la cultura– no puede cambiar los nombres sin perder todo. Obviamente yo no estoy de Galicia – pero me sinto mucho cada vez que yo paso por un pueblito con el sinal en Galego. Es un aspecto muy remoto – muy autóctono – y como tú sabes todo eso existe por la idioma – por la comida, por la calidad de luz de sol, y la lengua. Te imagines Carballiño por Roblecito o Muíños por Molinos o Xermade por Germade. Mí cosa favorita de Galicia despues de la familia allí y la comida y el paisaje son los nombres de los pueblos. Estes nombres rebotan dentro de mi cabeza – juegan con mi imaginación. Di me que no van a cambiarlos! Por favor! :)

Enviado desde mi iPhone

Ollo cos cativos

Mariña fixome prometerlle que iríamos a camiñar cedo pola praia da Abelleira. Pola noite o mar chegaba ata o peirao, hoxe fuxiu centos de metros. A miña filla di que camiña por debaixo do mar, mentres recolle conchiñas de berberechos, ameixas, mexilons...chega Mari Carmen da cofradía... "...hai moitos que co conto dos nenos levan marisco para un paella..."

Enviado desde mi iPhone

Nun lugar de Muros

Logo de atravesar a panínsula, de costa a costa, con parada en Tudela e Burgos, chegamos a Muros, nas rías altas. Unha semán para ver o mar, explorar esta parte do país, e logo pasar uns días no Castro, no centro do mundo...

Un museo pra Atapuerca

Descubriron que os ancestros eran caníbales... que todo se fixo con duas pedras e un cerebro... "...Sen coñecer todos os avatares do pasado non podemos afrontar os perigos do futuro, di o peleontólogo, Eudald Carbonell, gran divulgador dos segredos de Atapuerca.

Enviado desde mi iPhone

Luisa de Folgoso

Axudante do seu marido, Antonio, sastre en Castro Caldelas, nos 50. A confección non daba para moito e a vila ía a menos, pronto marchou ca súa familia a Barcelona, mil traballos, mil aventuras...a mama de Emma e Armando, menudo par. A súa casa foi sempre máis ca un centro galego para o seus veciños. Gratitude, as veces, e esquecemento outras. Moi aprecida e cómplice da miña mai. Si de min dependera tería a medalla Castelao ou a Creu Sant Jordi, pois ás duas identidades serveu esta muller boa e xenerosa.

Enviado desde mi iPhone

Mel, a nosa gata

MNAC, el romanic des del 1934