Polos países baixos.

Antón e Mariña espertarón moi cedo, emocionados ca nova casa de Amsterdam, pola que intercambiamos a nosa. Creo que lles gusta viaxar, bueno sobre todo explorar os xogos dos nenos da casa, dormir na súa habitación, flipan co colchón de auga, andan a construir unha cidade cas pezas que atoparon, máis ben tres cidades, Ratonia, Trebol e Disney. Nesta cidade dos países baixos a bicicleta é a clave para moverse. Hoxe, si o tempo o permite, alugaremos bicicletas e iremos ata o centro a descubrir a cidade dos canles.
A nosa casa, por unha semán, ten unha fermosa vista sobre un parque interior con árbores centenarios, pertence a unha urbanización dos anos trinta, unha fermosa cidade xardín, con moitas zonas verdes, sen valados, con grandes fiestras abertas ao exterior, seguindo as reglas do calvinismo.  Todas as casas co seu banquiño diante, para sair a tomar o sol e charlar ca xente. 

Manzaneda nos 70

Mentres paseábamos por riba do lago xeado de Saint Morizt, cunha sensación máxica e inquietante, cóntolles  ós meus unha visita a Manzaneda a finais dos anos 70 cuns clientes do noso restaurante, que non ían a esquiar, pero gustáballes camiñar pola neve como hoxe a nós. Fabiola tiña 7 anos e eu 6, queríamos coñecer esta Serra. Lembro que íamos nun Renault 8, branco, ata Estación, ou o que era entón Manzaneda.  O coche ía con cadeas, as estradas non estaban preparadas. Había soio un refuxio onde acollerse e tomar algo quente. O día voltouse  gris, nevando sen parar, sen case visibilidade,  sen poder sair do coche. Que frío, nunca se me esqueceu esa viaxe. A vestimenta non era adecuada para esas temperaturas, xogamos un anaco ca neve e en pouco tempo as nosas roupas acabaron traspasadas e molladas. Era o principio da neve, os de Vigo e A Coruña estaban a descubrirnos e nós empezábamos a ter curiosidade polo noso entorno.

Por fin

Por fin Mariña patinou en Celerina.

Perto do ceo

Sábado, terceiro día infiltrados neste mundo da Jet Set, e nunca mellor dito, ata eiqui chegan os que poden nos seus avións privados a aterrar nun dos aeroporto máis altos do mundo. Hai que velo.
Era mediodía e tocaba meter algo quente no corpo. O restaurante Il Paradiso está formado por impresionantes terrazas en varios niveis. Agochados en mantas, mentres neva, nós tomamos unha sabrosa sopa de osos dos Grisones e asistimos ao expectáculo da natureza. As vistas sobre a lagoa xeada de Saint Moritz son moi fermosas. O momento é conmovedor.
Pola tarde tomamos un coctel no Palace, centro neurálxico da vida desta sofisticada vila dos Alpes. Antón e Mariña dín que lles lembra a unha igrexa. Alí cruzámonos con Sir Norman Foster e a nosa paisana Elena Ochoa. Rematamos a nosa copa e abandoamos esta capilla, que non é a nosa.

Piz Nair, un café nas alturas.

A nosa cabina estaba chegando a cima de Las Trais Fluors, a 2600m de altitude, Mariña achegouse a mín, e en baixiño, díxome, "papa creo que non me lembro como se esquía.".
--Tranquila é como andar en bicicleta, non sabes como mantés o equilibrio, pero cando te pos non cas ao chan. O esquecemento durou varias caidas, logo foi increible esquiar con Mariña e Antón durante moitos kilómetros por pistas azues e roxas, que eran como negras, dí Charo, polo menos eu vinme negra. Un día fermoso por Marguns, Corviglia e Piz Nair mentres lucía un sol xeneroso.

Celerina

Mariña espertou cedo, como sempre, ilusionada por correr as cortinas e descubrir as montañas de día. Antón confirma que a paisaxe merece a pena. Oscuridade ata que o sol supera as cimas brancas e ilumina o noso val con unha potencia que nos deslumbra. Viaxar, chegar a un lugar novo, do que sabemos ben pouco. Ir encaixando as primeiras pezas, ata que o puzle vai tomando forma.

No val de Engadina.

Se non hai nengún atranco maña, e Rayanair quere, voaremos a Milán, e dalí a Celerina, no val de Engadina, en Saint Morizt, a 1800m de altitude. Días de Sol e deporte, neste vello país dos Alpes. Unha viaxe cos nenos ao corazón do inverno.

Contaxio

Película de temática apocalíptica, moi ben feita, con un gran reparto, do director Steven Soderbergh. Un virus que se contaxia dende Hong Kong a todo o mundo. Logo de vela lavarás as mans sen parar, e terás moito cuidado co que tocas.

Carnestoltes, o outro entroido.

A miña cebriña espertou chea de ledicia, con ganas de meterse no corpo do entroido. "Hoxe nada de traballos... soio xugar, xugar, xugar sen parar..."
--e tí non digas nada...!
Antón non está moi ledo co seu traxe de vaqueiro. A clase votou por persoaxes de Toy Story... Charo dí que o vaqueiro era o máis fácil...pequenos, grandes problemas.

El árbol de la vida

A viaxe da vida, os anos 50, a infancia, a desilusión, a relación fillo-pai... preguntas, o cuastionamento da relixión, o sentido da vida... De todo esto trata a película que tivo unha palma de Ouro na última edición do festival de Cannes. Unha gran película escrita e dirixida polo profesor de filosofía, Terrence Malick. Mellor vela en cines. Grandes actores, boa historia e formalmente moi atrevida. Moi fermosa.

Duas caldelas tirando de Capa

Os negativos de Robert Capa, Gerda Taro e David Seymour Chim sobre a Guerra Civil viaxaron en tres caixas, de man en man, ata México. No 2007 foron resgatadas. Unha gran exposición no MNAC presenta este material despois de ser presentado en Nova York. Duas caldelas, Charo Canal, xefa de prensa do Mnac, e Miriam Gonzalez, xefa de prensa da Editorial La Fábrica, traballan na promoción da maleta méxicana. Charo, dende Barcelona, promocionando a exposición, e Miriam, dende Madrid, promocionando o libro que recolle este material.

Enviado desde mi iPhone

Esta noite, Chicago, no Tívoli.

Enviado desde mi iPhone

Carlos no Eixample

Anda estes días o actor galego Carlos Blanco por Barcelona. Xa case non se fan pelis, pero él non para de traballar. Roda en Santa Coloma "La estrellla", primeira película de Alberto Aranda, mergullado no barrio máis multiétnico da cidade. Fai tempo que non nos vemos. Carlos é un tipo cheo de mundos, un pracer parolar con él. Esta cidade deslumbra, dí, eu digolle que teña cuidado ca sangría, quen sabe o que lle meten...!, lamenta Carlos que a xente non saude no hotel onde se aloxa... na Illa de Arousa ainda non se perdeu esa parte da humanidade. Soio se lle nega o saudo aos enemigos.

Enviado desde mi iPhone

Unha tarde de setembro

Ás antigas golondrinas do peirao de Barcelona sumanselle hoxe modernos catamaráns nos que se pode dar unha volta ata ver o perfil completo desta cidade. O seu capitán Gonzalo, un asturiano que pescou con barcos galegos nos sete mares, conduce con suavidade iste gran veleiro. Antón vai na punta disfrutando deste navegar tranquilo, superando o medo ós barcos.

Porto Quilmas

Lembranzas do verán. Porto Quilmas. Carnota. Galicia.

Cidade Blade Runner

De lonxe, esta pranta química que está perto de Lleida, cando pasas pola A-7, parece unha cidade de estética Blade Runner, a película de Ridley Scott.

O Papa e o teatro clásico

O Papa en Madrid sairá de novo a escea, traxes, decorados, papamóvil, iconografía do imperio román..., fai tempo que repite a mesma función, liturxía moi traballada ao longo dos tempos, hoxe en decadencia... postos a ver teatro prefiro o Corral da Comedia en Almagro. Pasamos por alí na nosa viaxe, pero as representacións son os fins de semán, e o festival en en xullo.

Enviado desde mi iPhone

De Mérida a Almagro

Deixamos Mérida, a pequena Roma, como lle decían entón. Tivo o seu explendor entre o século I e II. Ca decadencia do imperio roman veu tamén a decadencia desta cidade, capital da Lusitania. Cruzamos a enorme veiga que subministraba unha agricultura variada a Emerita Augusta, logo muda a paisaxe verde da veiga polas acineiras e os porcos que nós acompañan case ata Almagro.

Enviado desde mi iPhone

"O Polico", perfil dun caldelao.

Se non saes nunca de Ítaca vives sempre nos brazos de Penélope, as sereas no Castro son de montaña e a memoria non é tan fráxil. Polico é contemporáneo meu. O 64 deu bo viño e xente coma mín e como él. É das poucas persoas que sempre atopo no mesmo lugar do tempo, o mesmo sorriso e a mesma actitude ante a vida. É Polico porqué xa o era o seu pai. Mentres bebemos uns llintonis no "Listo" e fuma sen parar cóntame as súas conquistas interiores... as cousas de agora e de antes... o que non se ve, o tempo que pasa, máis parece estar detido.

Enviado desde mi iPhone

Atopan tesouros na Ribeira Sacra

Afirman Víctor e Eduardo, os arqueólogos que están traballando na necrópolis rupestre de San Vítor, en San Lourenzo de Barxacoba (Parada do Sil), que a primeira idea que non se sustenta é a do aillamento destas terras. A través das excavacións, da información dos mosteiros e das lendas estes arqueólogos van trazando as liñas de investigación sobre o mundo da alta idade media nesta zona da Ribeira Sacra. A través do seu blog "sanvitordebarxacoba.wordpress.com" podesen seguir os seus descubrimientos, investigacións, actividades e incluso concertar unha cita para visitar as excavacións. Unha gran aventura para saber un pouco máis sobre os moradores destas terras.

Enviado desde mi iPhone