Pepe Roupeiro e Flavio Morganti

Hoxe "Alicia" deixounos un agasallo, unha entrevista a Pepe Roupeiro e Flavio Morganti a modo de diálogo entre a cocina tradicional e a de vangarda.

"Hai tamén unha revista catalana que se chama Chefsbook que acaba de sacar o seu nº 49. Nel sae unha reportaxe titulada "Flavio Morganti e Pepe Roupeiro. Corazón Gallego". Trata da convivencia da cociña tradicional e a de vangarda. Gostóume moito e, ademáis de ser dous estupendos profesionais, Pepe de Roupeiro os do Castro tócanos de cerca por consorte. É un orgullo que estea tan ben considerado no mundo da gastronomía tamén fóra de aquí".

Os pais da criatura

"El pueblo no puede votar nada que no sea constitucional", dice Fraga
Contesta Roca. "La democracia no se construye con leyes y sentencias, sino con voluntades".

Primavera

Antón entre cincocentos

Ver hoxe cantar aos cincocentos nenos das escolas municipais de Sant Cugat, todos de oito anos, con Antón entre eles, emocionounos, como soio se emocionan os pais. A gravación do meu iPfone non é gran cousa pero da idea da envergadura desta montaxe municipal. A cantata levaba por nome “La ciutat i la lluna”, a cidade e a lúa.

Unha caldelá no Vogue-Paris

Dentro duns días estará na rúa a nova edición de Vogue-Paris adicada a Penélope. Que ningúen se perda a estupenda entrevista da caldelá Charo Canal ao cociñeiro Ferrán Adría e ao cardiólogo Valentín Fuster. Estos dous persoaxes traballan xuntos na Fundación Alicia buscando as claves para vivir mellor e máis anos.

Manoliño da camioneta e Eduardo Barreiros

A mediados dos 70 hai que recoñecer que O Manoliño da camioneta, así o identificaban no Castro, ou Manoliño “o que casou ca filla da Maria Varela, a dos foguetes, era un home triunfador ou esa era a imaxe que proxectaba cando viña polo Castro. Coches e motos impresionantes, boa roupa e símbolos que mostraban o seu poderío. Lembro que viña moito pola festa dos Remedios. Alugaban gran parte do noso pequeño hotel e todo corría pola súa conta. Unha pequena corte de familiares e amigos compartían mesa con iste empresario instalado en Madrid no tempo en que Barreiros se trasladou alí. Non eran habituais por alí persoaxes como o Manoliño e hai que recoñecer que se facían notar.

Fai uns días a “2” de Tv botaba un documental de “Barreiros, motor humano”, producido pola productora de “la región” no 2007, sobre a vida e proezas de Eduardo Barreiros, o mecánico de Gundías —Nogueira de Ramuín— que dende moi pequeño mostrou unha gran habilidade cos motores, logrou transformar o motor de gasolina a diesel, patentou o motor diesel para a Península e en poucos anos montou unha gran industria automovilística, ata ser devorado pola multinacional automovilística Chysler.
O documental mostra a súa loita para poder producir frente ao proteccionismo do INI que apostaba soio por Pegaso. Moitas das pezas dos Barreiros viñan de de Portugal de contrabando e ahí e onde entra o caldelao Manoliño, peza fundamental desta aventura, que foi un dos colaboradores que sempre estaba disposto a arriscarse cos seus camións cruzando a Portugal. Coido que chegaron a ser moi amigos e o éxito de Manoliño sempre tivo que ver moito co de Barreiros.

O fin do mundo

Fai tempo que quería ver a nova película de Rolano Emmerich “2012”, o mesmo director que “El día de mañana”, aquela película na que se “deshelaban” os polos, aumentaba o nivel da auga e a temperatura no mundo, con aquelas increibles imaxes da inundación de Nova York. “2012” xoga con moitas das ideas apocalípticas que circulan por ahí, sobre todo co calendario maya que pronostica o fin do mundo para o 21 de decembro do 2012. Para os que lles gusta o xénero apocalíptico, non ten a calidade de “The Road”, que coido que ainda anda en cartelera e tamén xoga ca mesma idea, pero os efectos e as imaxes creadas en “2012” para representar as catástrofes que lle veñen encima a Terra; o movemento das capas, os volcans, os sunamis, a construcción dunhas enormes arcas e o fin do mundo están moi logradas e consiguen emocionar ante a abrallante posibilidade de ver o fin do noso planeta, tal como o coñecemos. Esperemos que as prediccións sexan erroneas e fracasen como fracasaron no ano 1000, e outras fechas, e non teñamos máis crisis que as económicas.

Necrópolis en Barcino

Os romans tiñan por costumbre enterrar aos seus a carón das vías de acceso as cidades e vilas. Esta foto mostra un pequeño camposanto que se atopa no barrio de “Ciutat Vella” de Barcelona. Os restos da antiga cidade roman atopanse unha pranta por baixo da cota da actual cidade. A gran cantidade de sedimentos que os rios Llobregat e Besos foron tragendo ao longo de dous mil anos elevou o nivel da cidade. Esta necrópolis atopase na na praza da “Vila de Madrid” e é un lugar interesante para visitar.

O Leite que cambia a tendencia do botellón.

Fai uns días atopamonos con unha máquina expendedora de leite nunha rúa céntrica de Puigcerda. Vinte céntimos o embase, 50 céntimos medio litro, e un euro un litro. Había cola para mercar leite fresca. A esas horas, ao final do día, polas rúas céntricas desta vila dos Pirineos, a xente empinaba a botella para beber leite fresca recien ordeñada. A imaxe do botellón, típica de moitas vilas e cidades a estas horas, virou eiquí pola da botella transparente clásica. Como dí o dito, “…en botella e branca: leite.”. Novas formas imaxinativas de chegar ao público, a máis de ser moi divertida e nutritiva.

Aposta polo casco histórico

Parece que xa está rematada a rehabilitación da casa que se atopa onde nacen as rúas grande e pequena, frente a farmacia do Claudio, encima da antiga frutería da Teresita. Unhas fermosas galerias, recen pintadas polo Pepiño do Grilo, lucían asi de altivas este fin de semán. Este proxecto exemplar foi tutelado pola oficina de rehabilitación integral creada no seu día pola Consellería de Vivenda, na etapa de Teresa Taboas. Según contan está dividida horizontalmente en varias vivendas que serán vendidas ou alugadas a xente nova, con poucos medios.
Foto: Fabiola Sotelo

Un domingo en Mataró

Hoxe tocou viaxar a Mataró, unha cidade que se atopa no Maresme, a carón do mar, a 30km de Barcelona, e que no seu tempo foi un gran enclave na fabricación do textil. Era tan importante o movemento de carretas que transportaban mercancías ata Barcelona, por unha estrada paralela ao mar, que decidiron crear a primeira liña de ferrocarril, unindo esta vila con Barcelona. Na parte alta de Mataró todo estaba preparado para o “Cros de Mataró ciutat de Mataró”, houbo sorte e o equipo de benxamins do club Muntayenc de Sant Cugat de Atletismo gañou.

Unha pequena victoria en Gavà

¡ Se sigues así Antón podes ir ás Olimpiadas de Rio ¡
— Pero papa, que eu non son nadador, son corredor…!
Hoxe Antón gañou en Gavà. Gañou en velocidade, en 60m, na pequena cidade do cinturón roxo, perto do Prat. Cando escoitou o disparo de saída debía estar transformado nun persoaxe de Ben Ten e costoulle tocar o chan e saír pitando. Perdeu algunhas décimas de segundo, pero voltou e ainda tivo tempo para pasarlle a todos e gañar. Non houbo copa pero está máis perto dela.

A pregunta de Fermín Bouza

¿está Galicia dispuesta a perder también su lengua tras haber consentido la ruina de sus costas, el deterioro histórico de sus villas, el deterioro y vulgarización de sus ciudades y la destrucción de buena parte de su medio natural?. El País.

"Un decreto contra o galego"

"Ganar unhas eleccións non lexitima ao goberno para atentar contra o noso patrimonio. A Administración ten a obriga de potenciar a lingua propia de Galicia". Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística.

Carlos Callón anunciou que acudirá a vía das "denuncias internacionais" para botar a baixo o decreto sobre o galego, que cualificou de "galegófobo" e "inaplicable". Callón sinalou que é un "decreto contra o galego" e "a maior agresión ao galego en toda a historia democrática. El País, hoxe.

Un paseo por Santiago

Dín que é o segundo lugar máis visitado de Santiago, logo da catedral. Paga a pena pasear por esta praza que se atopa a carón da Facultade de Historia, perto da Rúa do Preguntoiro. Un espazo onde ver o peixe e os froitos que cada día chegan de diferentes lugares do país. O video está feito co meu teléfono, na maña do fin do 2009.

“Deus é Brasileiro”

O 21 de abril do 2006, o presidente Lula, con mono de petroleiro e casco de peón, anunciaba cas mans empapadas de petróleo a bordo da plataforma P-50 de Petrobrás, na Conca de Campos, a autosuficiencia petroleira do país e decía que deus é Brasileiro. Dous millóns de barriles diarios, unha nova era. Todo o mundo fala do espertar do xigante. Fai dez anos Brasil pasou por unha importante crisis, falabase do efecto samba. Ninguén daba un peso por este país da área lusófona. 200 millóns de persoas cos que nos podemos entender na nosa lingua, como decía o outro día, no Teatro Principal de Santiago, Carlos Blanco no seu espectáculo “Só”, mentres o goberno de Feijoo dandolle a espalda a nosa lingua, ca idea de que non sirve para nada. A información é do reportaxe de Jesús Rodríguez, no País Semanal do 22/11/09.

Os queixos de Isolina

O leite págase pouco e son cada vez máis os que fan queixo fresco e se achegan á praza de Santiago a convertir en cartiños os seus derivados. Isolina, pensionista, enseguida nos aclara que os queixos non son dela, —son da miña filla, pero ela non ten tempo para vir ata aquí.—.

Feijoo e os ataques á lingua galega

O presidente Feijoo ven de aprobar un novo marco xurídico polo que deixa aos pais a elección do idioma no que queren que se impartan as clases en primaria e secundaria. Velaí a bandeira do cambio neoliberal, intervir para frear o picotazo do galego, esa lingua que está a punto de papar ao español. Magoa que non se poida elixir o chino ou, mellor, xa postos, que lle soltaran un capón ao presidente, para ver como corre o noso veciño dos Peares, seica lle ten pánico as aves de curto voo. Uns tres mil galegos manifestáronse o día 30 na praza do Obradoiro e o amigo das galiñas cambiou de escenario e inaugurou a nova sala, promovida polo bipartito, e que tantos réditos lle deu no seu asalto ao poder.

Antón, o atletismo e a participación

Antón levaba moito tempo esperando a cumplir sete anos para poder ir a o Club Montanyenc de Sant Cugat de Atletismo. Dúas tardes a semán entrena na categoría de “benxamín” no CAR. Tiña moitas ganas de competir e hoxe por fin chegou a súa oportunidade en Granollers, “Cursa internacional de atletismo de Granollers”. Íamos no coche ata esta cidade do vallés oriental. Antón estaba moi nervioso e conversaba ca Mariña.

Antón — Poido gañar copas correndo…
Mariña —E que podes facer cas copas, podes mercar algo…?
Antón —Non, son para enseñar.
Mariña —Para enseñar…?
Antón — sí, podes levala a túa clase, e enseñarlla as túas amigas.

A cousa non foi tan doada. Antón saiu entre os primeiros con moita forza e velocidade pero aguantar a mesma velocidade durante os 1000m., ao ritmo que latía o corazon, voltouse imposible. Animamolo con aquelo de que o importante é participar, e él recoñece que sí, pero coido que pensa que o importante é enseñar a copa.

Japonismo, imaxes segredas de Picasso

Unha fría tarde de venres, de paseo polas rúas do Gótic —cidade vella— levounos ao Museo Picasso a ver unha exposición de estampas eróticas moi sorprendentes pola súa modernidade.

A finais do século XIX e principios do XX estaba de moda en Europa o arte japones. Unha exposición temporal do Museo Picasso traballa a influencia dos grabados eróticos japoneses en Picasso e mostra a súa colección particular. Un verdadeiro delicatessen para istes días fríos de luces e excesos gastronómicos.

"O arte non é nunca casto. Habería que prohibirllo aos inxenuos, non por nunca en contacto con aos que non suficientemente preparados. , o arte é perigoso. Ou si é casto non é arte". Pablo Picasso.